ครูการบิน

คำว่า“ครู” กับ “อาจารย์” สำหรับผมแล้วให้ความรู้สึกต่างกันมาก เพราะคำว่า “ครู” สำหรับผมแล้วมีความหมายต่อผมมากกว่า “อาจารย์” เพราะนอกจากครูจะประสาทวิชาความรู้ที่เป็นบทเรียนให้แก่นักเรียนแล้ว ครูยังถ่ายทอดความรู้ที่สอนด้วยใจฝังลงใปให้อีก

สำหรับนักบินทุกคนแล้ว เชื่อได้เลยว่าบุคคลหนึ่งที่เขาจะจำไปตลอดชีวิตคือ “ครูการบิน” คนแรกของเขา เพราะครูการบินคือ ผู้เริ่มสอนศาสตร์และศิสป์ในการประกอบอาชีพตลอดทั้งชีวิตที่เหลือ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นผู้ต้องเสี่ยงชีวิตของตัวเองคอยสอนให้ลูกนกหัดบิน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมพระคุณของครูการบินจึงมากมายมหาศาลนัก ผมจึงอยากให้เชิดชูเกียรติแก่ครูการบินของผมผ่านบทความนี้

ครูการบินคนแรกของผมคือ นท.สมวัฒน์ วระวิบุล หรือ “ครูตั้ง”

ครูตั้งเป็นครูที่อาวุโสเป็นอันดับต้นๆของสถาบันการบินพลเรือน ครูตั้งเริ่มสอนศิษย์การบินบ่อฝ้ายมาตั้งแต่ AP 56 ถึงรุ่นของผม AP 65 ครบสิบรุ่นพอดี นี่ยังไม่นับถึงการเป็นครูการบินที่โรงเรียนการบินกำแพงแสนอีกไม่รู้กี่ปี

ความเหนื่อยของครูการบิน

การขึ้นฝึกบินของผมในหนึ่งวัน แค่เพียงสองชั่วโมงกับการบิน 1 รอบ(Period) ก็ทำให้เหนื่อยมากแล้ว แต่ครูการบินเกือบทุกท่านบินวันละ 4-8 รอบต่อวัน หกโมงครึ่ง ถึงสองทุ่มครึ่ง (ถ้ามีบินตอนกลางคืน) ดังนั้นครูท่านเหนื่อยกว่าผมหลายเท่านัก

ผมเองบินลงมาแล้วก็ไปพักผ่อน ในขณะที่ครูต้องบินกับศิษย์คนอื่นๆต่อ

ฟังดูแล้วรู้สึกเหนื่อยแทนจริงๆ...

ความเสี่ยงของครูการบิน

ในช่วงการบิน 10 เที่ยวแรกของศิษย์การบินเป็นช่วงที่ครูการบินต้องเหนื่อยเป็นพิเศษ เพราะต้องสอนศิษย์การบินที่ไม่เคยบินมาก่อนทำการบินขึ้น-ลงสนามบินได้ด้วยตัวเองคนเดียว(ไม่มีครูบินไปด้วย) ทำให้ครูต้องใส่ใจรายละเอียดเป็นพิเศษ เนื่องจากความผิดพลาดเพียงนิดเดียวอาจหมายถึงชีวิตทันที ครูต้องเสี่ยงกับเราด้วยการพยายามสร้างความมั่นใจให้ศิษย์ โดยการปล่อยให้ศิษย์พยายามบังคับเครื่องบินลงสนามบินอย่างน่ากลัวไม่รู้กี่เที่ยว ครูจะคอยขัดเกลา แก้ไขให้เสมอเมื่อทำผิดวิธี หรือถ้าไม่ปลอดภัยจริงๆ ครูจะคว้าคันบังคับเองทันที

หลายคนอาจจะนึกถึงความเสี่ยงของครูการบินไม่ออก ลองคิดแค่เพียงเราโดยสารเครื่องบินที่บังคับด้วยใครก็ไม่รู้ที่เพิ่งหัดบิน เราจะรู้สึกเสี่ยงขนาดไหน จอดระหว่างทางให้ลงก็ไม่ได้ แล้วนี่ครูการบินต้องสอนคนบังคับเครื่องบินไม่เป็นเลยจนบังคับเป็นให้จนได้ไม่รู้ตั้งกี่คนจะมีความเสี่ยงขนาดไหน

ผมเองเมื่อบินเป็นแล้วไปบินต่อกับนักบินมืออาชีพ รับผู้โดยสาร มีคนคอยบริการบนเครื่องที่ทันสมัยมีรายได้ที่คุ้มค่า ในขณะที่ครูต้องเสี่ยงสอนกับศิษย์รุ่นใหม่บนเครื่องฝึกที่เก่าๆกับรายได้ไม่คุ้มความเสี่ยง

ฟังดูแล้วรู้สึกเสี่ยงแทนอีกจริงๆ...

แต่ครูการบิน ท่านมีคำสองคำอยู่ในใจครับ “วิญญาณแห่งครู” กับ “รักการบิน” ครับ

ครูของผมมักจะพูดขู่ไว้เสมอว่า การบินนั้นถ้าไม่เตรียมตัวก่อนบิน “ตายลูกเดียว” ฟังดูแล้วอาจจะขำๆ แต่ตายจริงๆครับ เพราะส่วนใหญ่อุบัติเหตุจะเกิดจากความไม่พร้อมก่อนบิน หรือความประมาทนั่นเองครับ ซึ่งผมยังนับว่าโชคดีนะครับที่ผมมักจะตายด้วยอุ้งมือพิฆาตของครูทุกครั้งก่อนที่จะตายจริงด้วยสาเหตุที่ผมไม่ได้เตรียมตัวก่อนขึ้นบิน เพราะการขึ้นบินทุกครั้งจะมีเรื่องให้เรียนรู้ใหม่ๆเสมอ การเตรียมตัวก่อนบินนั้นจะทำให้เราไม่ประมาท และพร้อมกับสถานการณ์ต่างๆที่จะเกิดขึ้น หรือลดภาระ (ส่วนหนึ่งจากที่เยอะมาก) ขณะทำการบิน

ตลอด 225 ชั่วโมงที่ผ่านมาครูได้สั่งสอนอะไรหลายๆอย่างให้แก่ผม ตัวผมเองคงจะไม่สามารถตอบแทนพระคุณของครูได้หมด ผมจึงสัญญากับตัวเองไว้ว่า ผมทำหน้าที่เป็นนักบินที่ดีของประเทศชาติ และสถาบันฯ เมื่อใดก็ตาม หากมีใครถามว่าผมเป็นศิษย์ของใคร ผมจะตอบอย่างเต็มปากด้วยความภาคภูมิใจว่า “ผมเป็นศิษย์ครูตั้งครับ”
หมายเหตุ: คำว่า “ศิษย์การบิน” คือ STUDENT PILOT ในภาษาอังกฤษ ในประเทศไทยมีการใช้เป็นธรรมเนียมในการเรียกนักเรียนที่มาฝึกหัดบิน ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนการบินของทหาร หรือของพลเรือน