[soar the sky]

โอ้ว! เพิ่งจะเขียนถึงนายเมื่อ 4 วันที่แล้วเอง

2006-02-06T13:41:00.000+07:00

หลังจากเขียนบทความเพราะความคิดถึง ถึงเครื่อง " HS-TDD " ได้ไม่กี่วัน มันก็ทำเรื่องตื่นเต้นเสียแล้ว

และที่สำคัญ... ภาพที่มันวิ่งผ่านหน้าด้วยความเร็วสูง จนไปจบที่ท้ายรันเวย์21R ยังติดตาอยู่เลย คิดแล้วใจหายจริงๆ

ยังไม่ทันได้ทาสีตามเจ้าของใหม่เลย...

อ่านเพิ่มเติมที่นี่ครับ

เครื่องบินที่คิดถึง

2006-02-01T22:07:00.000+07:00

หลังจากเมื่อยคอกับการแหงนดูดาวตามคู่มือดูดาว* ที่กระบี่ ผมก็มีเวลานั่งคิดอะไรต่อมิอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่คนเดียวครับ(ที่อยู่คนเดียวก็เพราะไม่มีลูกเรือออกไปข้างนอกกันเลย...ติดละครหลังข่าวกันหมด...เฮ้อ) ผมก็พลางนึกขึ้นได้ว่าหลังจากเดือนนี้เป็นต้นไปเครื่องบินแบบที่ผมบินอยู่ (Boeing 737-400) อีกหนึ่งลำกำลังจะลาจากการบินไทยไปรับใช้นกแอร์ต่อนี่นา ผมก็เลยถือโอกาสนี้ขอพูดถึงมันหน่อยละกันครับ ในฐานะที่เคยรู้จักกับมัน

สำหรับนักบินแล้วผมเชื่อว่าเครื่องบินลำแรกในชีวิตเค้าจะจำชื่อของมันได้เป็นอย่างดีทีเดียว ที่ผมกล่าวขี้นมาก็เพราะว่าเครื่องบินลำนี้นี่แหละครับเป็นเครื่องบินโดยสารลำแรกในชีวิตของผมที่ผมได้ฝึกบิน และเป็นเครื่องบินลำแรกที่ผมบินโดยมีผู้โดยสารนั่งข้างหลังอีกด้วย เจ้าลำนี้มีชื่อว่า “HS-TDD**” ครับ หรือมีนามพระราชทานว่า “ชุมพร” เราเรียกกันสั้นๆว่าเครื่อง “เดลต้า”ครับ เจ้านี่เป็นเครื่องบินโดยสารขนาดกลางบรรทุกผู้โดยสารได้ 150 คน น่าเสียดายอยู่เหมือนกันนะครับเพราะนับแต่นี้ไปคงไม่มีโอกาสได้บินเจ้านี่อีกแล้ว...

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นผมไม่ได้เศร้าอะไรหรอกนะครับ ยังมีเครื่องอีกตั้งหลายลำให้บินอีก แค่รู้สึกว่าเครื่องลำนี้เป็นเครื่องบินลำนี้ลำที่มีความสำคัญกับผมลำหนึ่งในชีวิตอยู่เหมือนกัน ไม่รู้เป็นอะไรนะครับ ฝึกบินเครื่องเปล่าครั้งแรกก็ลำนี้ บินรับผู้โดยสารครั้งแรกก็ลำนี้ มันเลยทำให้ผมนึกถึงสมัยฝึกบินที่หัวหินเลยครับ มีอะไรคล้ายๆแบบนี้อยู่เหมือนกัน

ที่หัวหินก็มีเครื่องบินลำหนึ่งที่มาวนเวียนอยู่ในชีวิตผมเหมือนกันครับ เพราะว่ามันเป็นเครื่องบินลำแรกในชีวิตที่ผมบิน และเป็นเครื่องบินลำแรกที่ผมบินเดี่ยว(Solo Flight) ด้วยครับ เครื่องลำนั้นก็คือ “HS-TCM” หรือเราเรียกกันติดปากว่า เครื่อง “ชาร์ลี ไมค์”ครับ เป็นเครื่องบินใบพัดนั่งได้สี่คน ฝรั่งเศสเป็นผู้ผลิตโดยใช้ชื่อว่า “TB-9 SOCATA” ลำนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรกับผมอีกเหมือนกันครับต้องมามีประวัติศาสตร์ร่วมกันเสมอ ตอนนั้นผมต้องเลือกลำนี้ไปบินเช็คโซโลครับเพราะว่าเครื่องลำนี้สภาพดีที่สุด คือแบบว่าที่หัวหินทุกๆสอง-สามเดือนจะมีเครื่องบางลำสุดฮิตครับใครๆก็อยากเอาไปบิน คล้ายๆกับรถยนต์หน่ะครับศูนย์ตรง ช่วงล่างแน่นใครๆก็มั่นใจอยากเอาไปใช้ แต่พอบินมากๆเข้ามันก็สึกหรอใกล้เวลาครบกำหนดเช็คทำให้สมรรถนะก็ลดลงไปบ้าง ในขณะที่เครื่องอีกลำที่ช่างเพิ่งตรวจเช็คซ่อมตามระยะเวลาออกมาจากHangar(อู่ซ่อมเครื่องบิน)พอดีก็จะใหม่น่าใช้ ลำนั้นก็จะกลายเป็นเครื่องที่ทุกคนนิยมใช้ลำต่อไปครับ

ด้วยเหตุที่ว่าเครื่องบินทั้งสองลำนี้ผมคงไม่มีโอกาสบินด้วยกับมันอีกแล้ว ผมก็ขอให้มันทั้งสองลำรับใช้นักบินรุ่นต่อๆไปอีกนานๆและปลอดภัยนะครับ(ไม่เคยขอพรให้สิ่งของเลยนะเนี่ย... แต่นี่ขอจากใจจริงๆนะครับ)

*แผนที่ดาว โดย ประยูร ร่มโพธิ์ ของโรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช
**Aircraft Registration แต่ละลำจะจดทะเบียนด้วยชื่อที่ต่างกันไป
“HS”หมายถึงเครื่องจดทะเบียนในไทย ส่วนสามตัวหลังก็แล้วแต่เจ้าของจะเลือกว่าจะตั้งว่าอะไรโดยที่ไม่ให้ซ้ำกับเครื่องอื่น สำหรับการบินไทยแล้ว “T”หมายถึง การบินไทย “D”หมายถึงเครื่องบินแบบBoeing 737-400 และ “D”ตัวสุดท้ายหมายถึงลำดับที่ของเครื่องบินลำนี่ในFleet

ตื่นขึ้นมาในปี พ.ศ.2549

2006-01-01T11:58:00.000+07:00

สวัสดีปีใหม่ 2549 ครับ

นี่ก็ 2 ปีพอดีเลยครับในการฝึกเป็นCopilot หมดเวลาไปหนึ่งปีแรกที่หัวหินสำหรับฝึกเครื่องบินเล็ก และอีกหนึ่งปีในกรุงเทพสำหรับฝึกเพื่อเครื่องบินพาณิชย์ การเป็นCopilotหนึ่งคนได้นี่นานจริงๆ

อันที่จริง ผมก็เว้นการเขียนบทความบนบลอกมากนานเหมือนกันนะครับ อันเนื่องมาจากเหตุผลที่ไม่น่ายากที่จะเดาครับคือ “ไม่ค่อยว่าง”นั่นเอง และประกอบกับช่วงก่อนหน้านี้ค่อนข้างจะมีเรื่องราวเยอะแยะที่น่าสนใจ ที่อยากถ่ายทอดมาเป็นบทความ แต่ว่าช่วงนี้ฝึกบินกับเครื่องFlight Simulatorวนเวียนอยู่กับFlight Procedure, Emergency Procedure ซ้ำแล้วซ้ำอีกวันเว้นวัน เลยไม่ค่อยมีเรื่องอะไรใหม่ๆมาเขียนสู่กันอ่าน(เล่าสู่กันฟัง) ที่เขียนไว้ว่าฝึกวันเว้นวันนั้น ดูเหมือนจะว่างนะครับ แต่จริงๆแล้วอีกวันที่เค้าเว้นว่างไว้ให้นั้นก็ต้องหมดไปกับการเตรียมตัวฝึกวันถัดไปอยู่ดีครับ หนังสือมีเยอะแยะจริงๆ เยอะจนลืมในสิ่งที่เคยอ่านมาแล้วด้วยซ้ำ บางอย่างต้องอ่านหลายรอบทีเดียว เนื่องจากอ่านแบบสแกนไม่ได้ต้องอ่านละเอียดทุกตัวอักษร เพราะบางอย่างค่อนข้างจะเกี่ยวข้องกับกฎหมาย ถ้าเราอ่านข้ามไปแล้ว แล้วเข้าใจผิด หากโชคร้ายเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา...แย่แน่นอนเลยครับ

นึกๆดูแล้วอิจฉาสมัยตอนเป็นนักเรียนจังเลย เวลาใกล้สอบทีก็อ่านหนังสือหนักที อ่านไม่ทัน ได้เท่าไหนก็เอาเท่านั้น ที่เหลือไปนั่งมั่วเอาใช้ความเข้าใจตอนเรียนในห้องก็พอ

แต่พอมาถึงจุดตรงนี้แล้วรูปแบบของการทดสอบเปลี่ยนไปครับ ต้องบินให้ถูกตามหลักการ ทั้งของกฎการบินทั่วโลก กฎของบริษัท และกฎของเครื่องบินลำนั้นๆว่ามันมีcharacteristicเป็นอย่างไร ไม่มีคนมานั่งป้อนข้อมูลให้เราต้องอ่านเอง ถ้าอ่านไม่ทันก็ต้องอ่านให้ทัน และต้องละเอียดทุกเรื่องด้วยครับ แหม...มันทรมานจริงๆ...อิอิ ไม่มีเลคเชอร์สั้นๆลายมือสวยๆของสาวๆให้อ่านอีกแล้วครับ มีแต่ภาษาที่เข้าใจยากและน่าเบื่อ... แต่ทำยังงัยได้หละครับ ไม่มีอะไรที่ได้มาง่ายๆนี่นา

ก่อนที่จะเลยเถิดไปกว่านี้ เข้าเรื่องกันดีกว่า ผมชอบคำที่ ดร.ชัยอนันต์ สมุทวณิช เคยพูดไว้นะครับที่ว่า “จงตื่นในขณะคนอื่นหลับ” ผมจึงอยากนำมาเล่าสู่กันฟัง เผอิญเพื่อนของผมเพิ่งจะเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับคำพูด

คนทั่วไปมักจะทำความเข้าใจกับคำพูดนี้ว่า "ให้อ่านหนังสือหรือทำงานเยอะๆจนคนอื่นหลับหรือเลิกงานแล้ว ก็ยังทำต่อเพื่อให้ได้กำไรกับตัวเอง" ใช่ไหมครับ ผมไม่ค่อยเห็นด้วยกับความเข้าใจนี้เหมือนเพื่อนๆอีกหลายๆคนครับ เพราะอย่างไรก็ตามชีวิตเราต้องพักผ่อนอยู่ดี ต้องสมดุลให้ได้ สามส่วนต่อวัน ทำงาน(เรียน) นอน พักผ่อน(เล่นกีฬา งานอดิเรก) ถ้าเราใช้เวลากินส่วนอื่นไปมันไม่ได้กำไรหรอกครับ ขาดทุนอีกต่างหาก

เพราะฉะนั้นคำพูดที่ว่านี้ผมเชื่อว่ามันไม่ได้มีความหมายอย่างนั้นแน่นอนครับ แท้ที่จริงแล้ว มันน่าจะหมายถึงว่า "เราควรจะใส่ใจในสิ่งรอบตัวเราที่ทุกคนมองข้ามกันมากกว่าครับ" เช่นเพื่อนของผมคนนึงรักดนตรีมากเลย เคยเล่นวงออเครสตร้ามาด้วยกัน ตอนนี้เป็นหมอ แต่เค้าก็ไม่ได้เป็นหมอเหมือนหมอธรรมดาทั่วไปนะครับเพราะเค้าเป็นนักไวโอลินมือเก่งของอีกหลายวงด้วยครับ เบื่อจากการเป็นหมอก็มาเล่นดนตรีแก้เบื่อได้ ทั้งๆที่หมอคนอื่นอยากจะมาเล่นไวโอลินในวงใหญ่อย่างเพื่อนผมบ้างก็ทำไม่ได้เพราะต้องใช้เวลาฝึกสั่งสมมานาน หรืออีกนัยหนึ่งคือ สมัยเด็กๆหมอคนอื่นหลับอยู่เวลาที่เพื่อนของผมตื่นนั่นเองจึงไม่ได้มีโอกาสดีอย่างในปัจจุบัน และมีเพื่อนอีกคนหนึ่งครับ เค้ารักธรรมชาติ รักทะเล รักต้นไม้และมีความคิดมองโลกในสิ่งที่เด็กผู้ชายทั่วไปไม่ได้มองหรือมองไม่ทันมาตั้งแต่เด็ก สิ่งที่เค้ารักและได้ทำตอนที่คนอื่นหลับนั้นเองทำให้เค้าได้ทุนเรียนมหาวิทยาลัยชื่อดังที่คนทั่วโลกปรารถนา

นี่เป็นตัวอย่างเล็กๆที่ผมยกมาให้เข้าใจให้ง่ายขึ้นครับ และหวังว่าทุกคนที่มีโอกาสได้อ่านจะเข้าใจคำพูดนี้มากขึ้น

สำหรับตัวผมแล้ว ตอนอยู่มหาวิทยาลัยนอกจากเรียนและทำโปรเจคกับเพื่อนๆแล้ว ผมก็เลือกที่จะเล่นกีฬาให้มหาวิทยาลัย ถึงแม้ไม่เก่งกาจถึงขั้นมาเป็นอาชีพได้ แต่อย่างน้อยผมก็รู้สึกว่าได้ตอบแทนมหาวิทยาลัย และได้สนุกอยู่กับเพื่อนๆที่ผมได้เติบโตมาด้วยกันตลอด และแม้ว่าจะเรียนหนัก ซ้อมหนักก็ตาม ผมก็สนุกอยู่กับมัน ผมจึงมักจะบอกกับรุ่นน้องที่เรียนคณะวิศวะและเป็นนักกีฬามหาวิทยาลัยด้วยกันเสมอว่า เราไม่จำเป็นต้องเรียนเก่งกว่าคนอื่นหรอก เรารู้ตัวเองอยู่ในใจกันดีว่าแค่เพียงเราเรียนให้ได้เท่าๆกับคนอื่นๆเราก็ประสบความสำเร็จแล้ว เพราะเราอาจเรียนไม่เก่งแต่เราเลือกการใช้ชีวิต และแบ่งเวลาได้เก่งกว่าคนอื่นเสียอีกนะ...(อันนี้พูดปลอบใจตัวเองนะครับ...อิอิ จริงๆแล้วตอนนั้นคิดในใจว่า โห...เย็นนี้เหนื่อยอีกแล้ว โปรเจคยังไม่เสร็จเลย) เพื่อนของผมที่เป็นหมอ(สัตว์)ก็บอกผมอย่างขำขำเหมือนกันว่า “กูเหมือนจะเป็นบรรทัดฐานให้เพื่อนๆเสมอเลยหวะ” เพราะเพื่อนๆที่เรียนด้วยกัน ถ้าใครคะแนนน้อยกว่ากูเค้าจะรู้สึกเสียใจมากเลย ผมก็เลยตอบกลับไปว่า

“กูก็รู้สึกเหมือนมึงเลยหวะ…ฮ่าฮ่า ”

แล้วเราก็กอดคอลงไปซ้อมกีฬาด้วยกัน

ที่เขียนมาไม่ใช่อะไรหรอกนะครับ แค่อยากบ่นว่าตอนนี้ไม่มีโอกาสได้แบ่งเวลาไปสนุกกับอย่างอื่นอย่างที่เคยชอบทำเลย เพราะช่วงนี้เป็นหัวเลี้ยวหัวต่อที่ตื่นเต้นสำหรับผม ก็จะไม่ให้ตื่นเต้นได้งัยหละครับ เพราะเป็นช่วงFinal Checkแล้วเนื่องจากต้องขึ้นบินโดยมีผู้โดยสารกลางเดือนนี้ แบบว่าต้องรับผิดชอบทั้งชีวิตผู้คนเป็นร้อย และทรัพย์สินราคาแพงของบริษัทอีก หากลงสนามแรงทีนึง นอกจากจะโดนกัปตันท่านดุแล้ว ยังเป็นอันต้องได้มุดหัวหลบหน้าหลบตาลูกเรือ และผู้โดยสารแน่นอนเลยครับ

สุดท้ายนี้ก็หวังว่าทุกคนคง "ตื่นในขณะที่คนอื่นหลับในปี 2549นี้นะครับ" แล้วเพื่อนๆจะได้สัมผัสกับประสบการณ์ชีวิตที่มีความสุขสำหรับตัวเองนอกเหนือจากการใช้ชีวิตประจำวันนะครับ

The Best Rugby Match of 2005

2005-11-14T21:49:00.000+07:00

เหนื่อยกับการเรียนCBT, Debrief และเตรียมตัวสำหรับการทดสอบความรู้สุดหินตัวต่อตัวกับกัปตันอาวุโสสองชั่วโมงเต็มๆในค็อกพิทต้นเดือนธันวา เพื่อให้ได้รับสิทธิ์ที่จะได้เข้ารับการฝึกบินกับเครื่องSimulatorในเฟสถัดไปมาทั้งอาทิตย์แล้ว ไปหาความบันเทิงให้ชีวิตบ้างดีกว่าครับ...

ว่ากันว่า รักบี้แมตช์ที่ยิ่งใหญ่และสนุกที่สุดในรอบปีของประเทศไทยคือ “รักบี้ฟุตบอลประเพณีวชิราวุธ-ราชวิทย์”และในปีนี้เป็นอีกปีที่ผมไม่พลาดที่จะไปเข้าชม การแข่งขันนี้จะจัดขึ้นประมาณเดือนพฤศจิกายนของทุกปีซึ่งปีนี้จัดตรงกับวันที่ 11 พฤศจิกายน ในรอบปีนึงจะมีการแข่งรักบี้เกิดขึ้นหลายแมตช์ทีเดียวครับ แมตช์อื่นๆอาจจะพลาดชมได้แต่แมตช์นี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเป็นคนชอบดูรักบี้แล้วห้ามพลาดชมเป็นอันขาดครับ

เสน่ห์ของรักบี้ฟุตบอลแมตช์นี้อยู่ตรงที่เป็นศูนย์รวมนักกีฬารักบี้ชั้นนำของประเทศไทย และทุกคนในสนามล้วนเป็นเพื่อนๆพี่ๆน้องๆของเราทั้งนั้น ในสนามนั้นนักกีฬาทุกคนก็เล่นอย่างเต็มที่ ส่วนขอบสนามผู้ชมก็เชียร์ลุ้นอย่างเต็มที่ บรรยากาศที่สนุกสนานแบบนี้เกิดขึ้นทุกๆปีเลยครับ ซึ่งในปีนี้จัดการแข่งขันเป็นครั้งที่ 16 วชิราวุธได้ครองถ้วยรางวัลพระราชทานด้วยคะแนน 14-6 จุด

ก็อย่างที่บอกหล่ะครับ อะไรจะดีไปกว่าการได้เชียร์ทีมกีฬาที่เราชอบ แถมในทีมยังมีเพื่อนเราลงเล่นอีกด้วย และยิ่งไปกว่านั้นยังได้นั่งดูกับเพื่อนๆสนิทที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาดัวยเวลาเกือบครึ่งของชีวิตเรา...สนุกจริงๆ...ใช่ไหมหละครับ

แต่แน่นอนครับ มันก็มีสิ่งที่บังคับให้ผมดูไม่จบแมตช์จนได้....เศร้าจริงๆ ผมต้องไปExclusive partyที่ Route66 งานนี้หลักๆคือเปิดตัวมินิคอนเสิร์ตที่เดียวในเอเชียอาคเนย์ของวงสาวๆสุดฮอตที่มีชื่อว่า The pussycat dolls ครับ พ่วงด้วยการแสดงของ Girly Berry,แตงโม ภัทริดา, บอลลูน ฯลฯ สำหรับผมแล้วมันสำคัญตรงนี้ครับ “unlimited drink” ฟังดูแล้วคงเป็นปาร์ตี้ที่หนุ่มๆหลายคนอยากไปมากเลยใช่ไหมครับ แต่ในความเป็นจริงไม่เห็นสวยหรูดังที่คิดเลยครับ คนดังมักมาสายเป็นสัจธรรมจริงๆ ผมไปเช็คอินเข้างานตอนทุ่มครึ่ง เริ่มงานด้วยการจิบแอลกอฮอล์กับเพลงฮิพฮอพรอวงขึ้นมาเล่นตามกำหนดการซึ่งประมาณสองทุ่มกว่าๆ แต่ที่ไหนได้เราก็รอแล้วรออีกมีแต่เสียงเพลงฮิพฮอพเล่นให้ฟัง บวกกับการแสดงถ่วงเวลาไปจนถึงเวลาเกือบห้าทุ่ม นักร้องวงThe Pussycat Dolls ถึงจะได้ฤกษ์ขยับตัวออกมาโชว์การร้องเพลง เมื่อเหล่าหกสาวเล่นเพลงแรกจบ ผมกับเพื่อนๆที่มีอาการเมื่อยและง่วงนอนมาได้สักพัก ถือโอกาสแหวกฝูงชนที่กำลังให้ความสนใจนักร้องสาวๆร้องเพลงกลับบ้านกันเสียอย่างงั้น กลายเป็นว่ายืนรอตั้งสามชั่วโมงเพื่อฟังเพลงเดียวเองครับ เรื่องนี้เป็นอีกบทนึงที่ตอกย้ำข้อสรุปที่ว่า “ของฟรีและดีไม่มีในโลกจริงๆ” ฮ่าฮ่าฮ่า

สี่เดือนผ่านไป... ในที่สุดก็ผ่าน ATT มาจนได้

2005-10-31T14:49:00.000+07:00

ในที่สุด...1 เดือนที่ต้องฝ่าฟันอุปสรรคมากมายก็จบลง(ไปอีกหนึ่งเฟส) เมื่อประมาณเที่ยงของวันที่ 28 ตุลาที่ผ่านมา...

วันนั้นเป็นวันอะไรจริงๆแล้วก็จำไม่ค่อยได้ครับ เพราะแทบจะไม่ค่อยมีวันหยุดเสาร์-อาทิตย์เลย บางทีตื่นตีสี่ไปเข้าซิมเลิกเที่ยง หรือบ่ายสองโมงถึงบ้านสามทุ่ม เลยทำให้มักจะลืมวันลืมคืนเสมอๆ สิ่งที่สำคัญที่สุดของวันนั้นก็คือการที่ได้นำวิทยายุทธ์ที่ฝึกฝนมาตลอดหนึ่งเดือนเต็มๆในการฝึกซิม(Flight Simulator) มาใช้แสดงให้ครูผู้ฝึกสอนของเราดูให้หมด ในเที่ยวสุดท้ายของATT courseรวมทั้งแก้ไขปัญหาต่างๆที่ครูจะทำให้เกิดขึ้นตลอดระยะเวลาการบิน เริ่มตั้งแต่เตรียมเครื่องบิน บอร์ดผู้โดยสารจนกระทั่งดับเครื่องยนต์ ทีสนามบินปลายทาง

ครูที่เคยสอนเราในวันก่อนๆ ในวันนี้จะสวมบทบาทเป็นทั้งคนตรวจสอบ ลูกเรือ เจ้าหน้าที่Red Cap ช่าง เจ้าหน้าที่dispatcher เจ้าหน้าที่ATC ฯลฯ คอยใส่ปัญหาให้เราเรื่อยๆ และคอยดูว่าเราจะบินไปพร้อมๆกับแก้ไขตามสถานการณ์ได้อย่างถูกต้องตามกฎ และปลอดภัยหรือเปล่า

และแล้ว... วันนั้นของผมก็ผ่านมาได้ด้วยดีครับ ช่วงที่ผมบินเป็นช่วงสิงคโปร์-กรุงเทพครับ(ไม่ได้เลือกเอง ครูท่านจะเลือกเส้นทางการบินให้เพราะครูต้องการให้เราวางแผนการบินใหม่ให้ดูขณะนั้นเลย) ต้องคำนวณการสั่งน้ำมัน วางแผนการบิน เลือกสนามบินสำรอง พอเพิ่งบินขึ้นมาได้นิดหน่อย ครูก็แกล้งเป็นCabin Crewมาแจ้งว่ามีผู้โดยสารป่วยกระทันหัน เราก็บอกให้ลูกเรือปฐมพยาบาลแล้วแต่ก็ไม่ดีขึ้น สรุปแล้วต้องกลับมาลงที่เดิมครับ สิงคโปร์มี 3 รันเวย์การเตรียมการลงกระทันหันในเวลาที่น้อยนั้นไม่ง่ายเลยครับ เพราะบวกกับเครื่องบินที่กำลังบินด้วยความเร็วสูงด้วยขณะนั้นมันเพิ่มภาระการใช้สมองมากทีเดียว(ประมาณ 300 น็อตหรือ 540 กม./ชม. หรือพูดอีกนัยหนึ่งคือ วินาทีละ 150 เมตรประมาณสนามฟุตบอลครึ่ง บีบหัวใจทีเดียว) ไหนจะต้องบิน คิดช้าบินถ่วงเวลาก็เปลืองน้ำมันอีก ต้องคำนวณน้ำมันใหม่ว่าหนักเกินไปที่จะลงหรือเปล่า และต้องถามอากาศขณะนั้นว่าสามารถทำการลงได้มั้ย มีสนามบินใดบ้างโดยรอบอะไรบ้าง ทัศนวิสัยพอที่จะทำการลงหรือเปล่า รวมทั้งน้ำมันเราบินไปพอมั๊ยถ้าเกิดลงที่สิงคโปร์ไม่ได้ ติดต่อผู้ที่เกี่ยวข้องต่างๆให้มาเตรียมการรอรับผู้โดยสารที่สนามบิน ประกาศผู้โดยสารให้ทราบสถานการณ์ขณะนั้น รวมถึงเราจะเริ่มลดระดับความสูงที่ไหนดีจึงจะเหมาะสม จะเห็นได้ว่ามีคำถามเรียงมาตลอดเวลาต้องจัดลำดับให้ดี พอมาถึงสนามบินแล้วครูก็ไม่ให้ลงครับ ใส่สภาพอากาศที่รุนแรงเข้าไปเครื่องสั่นโคลงไปมาตลอดเวลา ต้องทำการmissed approachไปอีกรอบครับแล้วกลับมาลงใหม่ อากาศเกิดดีขึ้นกระทันหันเลยลงได้สำเร็จ(สงสารผู้โดยสารที่ป่วยจัง เพราะกว่าจะลงถึงพื้นได้ค่อนข้างนานทีเดียว ดีนะที่เป็นเพียงแค่สถานการณ์สมมุติ) ส่วนอีกช่วงที่ไอ้นาทบินเป็นเส้นทางเดียวกันครับ แต่คนละcondition เที่ยวบินนั้นระหว่างเส้นทางบิน อยู่ๆสนามบินดอนเมืองก็ประกาศปิดกระทันหัน ต้องวางแผนบินใหม่ สนามบินที่เคยเลือกเป็นสนามบินสำรองไว้ก็ลงไม่ได้เพราะสภาพอากาศปิดหมด วุ่นวายกันอยู่พักนึงในที่สุดก็ได้มาลงที่หาดใหญ่ทั้งๆที่ไม่เคยซ้อมลงกันมาก่อนเลย ก็สนุกไปอีกแบบดีครับ

ทั้งนี้ทั้งนั้นต้องขอบใจไอ้นาทคู่บัดดี้ที่ที่ต้องมีชะตากรรมร่วมกันตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ใครบินไม่ดีอีกคนต้องรับกรรมด้วยเพราะต้องบินคู่กัน จนถึงวันที่จะต้องถูกเช็คโดยครูที่เป็นกัปตันอาวุโส

วันต่อมาก็ต้องตื่นขึ้นตั้งแต่ตีห้า(อีกแล้ว)ครับ ต้องติดเครื่องบินไปพนมเปญครับเที่ยวเช้า เป็นครั้งแรกในชีวิตผมเลยนะครับที่ได้นั่งในห้องนักบินเครื่องบินโดยสารขณะที่บินจริงๆ procedureหลายๆอย่างเหมือนกับที่ฝึกมาในซิมเด๊ะเลย นอกจากนี้ผมยังโชคดีอีกครับได้ไปกับCapt.บอย พี่ที่ผมคุ้นเคยกันมาก่อนเลยทำให้ไฟลท์นั้นสนุกดีครับ ได้ความรู้เยอะเลยครับ ถัดไปอีกวันเป็นเที่ยวบินกลางคืนเที่ยวสุดท้ายที่ไปอุดรฯครับ เที่ยวนี้ก็ได้ไปบินกับพี่ที่เคยเจอกันมาก่อนเหมือนกัน Capt.เอ็ม กับCopilotเคครับ เที่ยวนี้ก็เป็นเที่ยวสุดท้ายสำหรับเครื่องBoeing737ของพี่เคด้วยครับ เพราะโดนย้ายไปบินเครื่องA330 เดือนหน้านี้แล้ว พี่ๆใจดีมากเลยครับทั้งสนุกและได้ความรู้ด้วย แค่ได้ลองติดต่อวิทยุบนน่านฟ้าของจริงในนามของเครื่องการบินไทยก็ตื่นเต้นแล้วครับ กลัวพูดผิดพูดถูก ฮ่าฮ่า พี่เอ็มก็บอกไว้ว่าเค้าก็เคยเป็นเหมือนกัน เลยอยากให้ลองพูดดู

ความเหนื่อย ความสนุกของเฟสแรก(ATT: Airline Transition Training) ก็หมดไป คราวนี้จะเจอของจริงที่ยากขึ้นไปอีกคือ Boeing 737-400 Conversion Course เจาะลึกทุกจุดของเครื่องบิน และต้องไม่มีคำว่า “ตก” เหมือนเดิมครับ เพราะนอกจากจะมีความหมายว่า “สอบตก”แล้วยังจะมีความหมายว่า “ตกงาน” อีกด้วยครับ ชีวิตต้องสู้จริงๆ เฮ้อ...คนอื่นทำได้เราก็ต้องทำได้ใช่มั๊ยครับ...

สุวรรณภูมิ เจ็ตบลู และราคาน้ำมัน

2005-09-29T11:46:00.000+07:00

วันนี้วันที่ 29 ก.ย. 48 เวลา 09.19 น. เป็นวันแรกที่สนามบินสุวรรณภูมิทำการประชาสัมพันธ์การเปิดตัวหลังจากการรอคอยของชาวไทย 45 ปีตั้งแต่ปี พ.ศ.2503 และวันนี้เองเมื่อ 5 ปีที่แล้ว พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงเสด็จพระราชดำเนินประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์ให้แก่สนามบินแห่งชาติแห่งนี้อีกด้วย เที่ยวบินพิเศษนี้คือ TG8960 ทำการบินด้วยเครื่องบิน Airbus 340-600 ชื่อ “วัฒนานคร”

หลังจากทราบข่าวที่น่าตื่นเต้นและเป็นประวัติศาสตร์ของชาวไทยไปแล้ว เรามาดูข่าวที่น่าตื่นเต้นในรอบสัปดาห์ที่ผ่านกันดีกว่า เช้าวันพฤหัสบดีที่ 22 กันยายนที่ผ่านมา มีข่าวเกี่ยวกับเครื่องบิน(อีกแล้ว)ที่สร้างความตื่นเต้นให้กับสายตาชาวโลกเพราะมีการถ่ายทอดสดทางช่องซีเอ็นเอ็น ผมเองไม่ได้ดูตอนนั้นหรอกครับแต่ได้ดูตามมาทีหลังเพราะมัวแต่ง่วนอยู่กับการเตรียมของไปท่องเที่ยวย้อนความหลังระยะสั้นพฤหัส-เสาร์ที่หัวหิน

กัปตันของเจ็ตบลูท่านนี้เก่งมากเลยนะครับ ค่อยๆบรรจงวางล้อหัวที่บิดตั้งฉากกับรันเวย์ให้เบาที่สุดในขณะที่บังคับให้หัวของเครื่องบินอยู่ตรงกลางCenterlineของรันเวย์ตลอดเวลา ผมเชื่อว่าประสบการณ์ของกัปตันท่านนี้ต้องสูงมากทีเดียวครับ แต่ไม่ว่าจะมีประสบการณ์ที่สูงเท่าไร ก็หนีไม่พ้นการฝึกฝนและการทำความคุ้นเคยอย่างสม่ำเสมอหรอกครับ สิ่งเหล่านี้แสดงออกให้เห็นถึงความมีคุณภาพของนักบินสายการบินนี้ครับ
อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมและชมวีดีโอคลิปได้ที่นี่ครับ

และเช้าวันพฤหัสบดีอีกเหมือนกันครับที่ผมต้องตกใจอีกครั้ง หลังจากนำรถของผมไปเติมน้ำมันเนื่องจากน้ำมันในถังเหลือน้อยเต็มที เผื่อไว้ว่าไม่อยู่หลายวัน น้ำมันอาจจะขึ้นราคาอีก พอเติมเสร็จแล้วผมก็ไม่ได้คาดคิดหรอกนะครับว่าเงิน 1300 บาทที่มีอยู่ในกระเป๋าสตางค์ของผมจะไม่พอจ่ายค่าน้ำมัน แต่แล้วไอ้สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นจริงเมื่อราคาน้ำมันที่หัวจ่ายบอกไว้ว่า 1400 บาท นี่ผมเติมแก๊สโซฮอล 95 ด้วยนะครับ ถ้าเป็นออกเทน 95 ธรรมดาราคาน้ำมันจะเพิ่มขึ้นไปอีกขนาดไหน แต่ก็นับว่าโชคดีที่ผมพกบัตรเครดิตไปด้วยครับไม่งั้นอาจมีการโทรตามที่บ้านออกมาจ่ายเงินให้แน่ๆเลย

ผมจำได้ว่าเมื่อผมออกรถคันนี้มาใหม่ๆเมื่อปี 2003 ผมเติมน้ำมันมากที่สุดครั้งละประมาณ 1000 บาทเอง แต่ปัจจุบัน เฮ้อ...ดูแล้วเศร้าจัง เงินเดือนทุกคนขึ้นยังไม่พอค่าน้ำมันขึ้นต่อปีเลยนะครับเนี่ย แถมค่าเงินก็อาจจะลดตามอัตราเงินเฟ้อที่มีอยู่อีก เรามาดูสถิติที่น่าสนใจของราคาน้ำมันระหว่างปี 2003-2005 ของวันที่ 22 กันยายน กันดีกว่า

ปี 2003, 2004, 2005 ราคาน้ำมันออกเทน 95 อยู่ที่ 15.79, 21.79, 27.74 บาท/ลิตร ตามลำดับ จะเห็นได้ว่าปัจจุบันน้ำมันราคาเพิ่มขึ้นอีกเกือบ 50 เปอร์เซนต์เลยทีเดียว

ในขณะที่น้ำมันดีเซลราคา 13.29, 14.59, 24.19 บาท/ลิตร ตามลำดับ ปี2003-2004 ราคาน้ำมันดีเซลเพิ่มแค่บาทกว่าๆ เนื่องจากรัฐบาลไทยแบกรับภาระราคาดีเซลตลาดโลกที่เพิ่มขึ้นไว้ครับ ไม่ให้เพิ่มขึ้นกระทันหันและกระทบกับเศรษฐกิจไทยมากเกินไป แต่ท้ายที่สุดแล้วก็แบกไม่ไหวครับ ทำให้ต้องปรับราคามาอีกเกือบ 50 เปอร์เซนต์เหมือนกันครับ
สถิติราคาน้ำมันของไทยค้นหาเพิ่มเติมได้ที่นี่ครับ

จริงๆแล้วปตท.ก็ส่งเสริมทางเลือกใหม่ในการบริโภคน้ำมันแก่ประชาชนนะครับ ไม่ว่าจะเป็น NGV, LPG, แก๊สโซฮอล หรือปาล์มดีเซล

แก๊สโซฮอล หรือปาล์มดีเซล 90%หลักๆก็มาจากน้ำมันเบนซิน และดีเซลครับ อีก 10%ที่เหลือจะได้จากผลผลิตทางการเกษตรของไทย เช่น อ้อยกับมันสำปะหลังสำหรับแก๊สโซฮอล และน้ำมันปาล์มสำหรับปาล์มดีเซล แก๊สโซฮอลนั้นแรกเริ่มมาจากโครงการพระราชดำริของในหลวงเมื่อปี 1985 ท่านทรงมีวิสัยทัศน์ว่าน้ำมันมีราคาที่สูงขึ้นในขณะที่ผลผลิตทางการเกษตรมีราคาตกลง แก๊สโซฮอลจึงเริ่มมีการวิจัยและทดลองใช้ในพระราชวังสวนจิตรลดา ปัจจุบันปตท.ได้รับนโยบายและทำการผลิตเพื่อตอบสนองความต้องการน้ำมันให้แก่ประชาชน

น้ำมันที่ใช้สำหรับเครื่องบินก็ราคาสูงขึ้นไม่แพ้กันครับ เมื่อวันที่ 22 กันยายน เดียวกันนี้ น้ำมันAVGAS 100LL* ใช้ในเครื่องบินใบพัดลูกสูบขนาดเล็ก ราคาอยู่ที่ 49.447 บาท/ลิตร ในขณะที่ น้ำมัน Jet A1ที่ใช้ในเครื่องบินโดยสารทั่วไปราคาอยู่ที่ 28.1196 บาท/ลิตร
*AVGAS 100LL: Aviation Gasoline Octane100 Low Lead

ผลกระทบของราคาน้ำมันที่เพิ่มขึ้นทำให้สายการบินต่างๆทั่วโลกต้องวางแผนธุรกิจที่รัดกุมอย่างมาก ยกเว้นแต่สายการบินของพวกตะวันออกกลางที่ได้รับผลกระทบดังกล่าวน้อยมากครับ

การเติมน้ำมันเครื่องบินจะไม่เติมกันเป็นลิตรนะครับเพราะเป็นหน่วยของปริมาตร แต่จะเติมเป็นหน่วยของน้ำหนักครับ เพราะจะได้ปริมาณที่แน่นอนกว่าครับ เนื่องจากปริมาตรจะมีการขยายตัวตามอุณหภูมิครับ ถ้าเติมน้อยๆแบบรถยนต์ก็จะไม่เห็นผลเท่าไหร่ครับ แต่ถ้าเติมมากๆอย่างเครื่องบินBoeing 747-400 สามารถเติมได้มากสุดเป็นร้อยร้อยตันแล้วจะมีผลกระทบมากทีเดียวครับ (ในความเป็นจริงอาจจะไม่เติมเต็มก็ได้ครับ ขึ้นอยู่กับระยะทาง และดุลพินิจของกัปตัน เพราะเติมเยอะเกินไปจะเป็นการสิ้นเปลืองเนื่องจากต้องแบกน้ำหนักมหาศาล) แหม...ขนาดรถยนต์เค้ายังแนะนำให้เติมกันตอนตี 5 เลยครับเพราะเป็นเวลาที่น้ำมันมีการขยายตัวน้อยที่สุดทำให้สามารถเติมน้ำมันได้ปริมาณมากขึ้นในราคาที่เท่ากัน

น้ำมันเครื่องบินจะไม่มีการผสมสีเพื่อการแบ่งประเภทของน้ำมันให้ชัดเจนเหมือนกับน้ำมันรถยนต์นะครับ เช่น สีเหลืองสำหรับน้ำมันออกเทน 95 และสีแดงสำหรับน้ำมันออกเทน 91 มิหนำซ้ำสีของน้ำมันเครื่องบินแต่ละล็อตก็อาจจะมีสีอ่อนหรือเข้มไม่เท่ากันอีกซึ่งจะเปลี่ยนแปลงตามอายุ และแหล่งที่มาของน้ำมันล็อตนั้นๆครับ

นอกจากน้ำมัน Jet A1 ที่ใช้กันทั่วไปในการบินพาณิชย์แล้ว ยังมีน้ำมัน JP-8 อีกครับ น้ำมันชนิดนี้จะใช้สำหรับเครื่องบินทหาร มีคุณสมบัติที่ใกล้เคียงกับ Jet A1 แต่มีจุดเยือกแข็งที่ต่ำกว่า Jet A1 และคุณสมบัติอื่นๆที่ดีกว่าอีกเล็กน้อยเพราะต้องทำการบินในที่ๆสูงกว่าทำให้ต้องเจอกับอากาศที่อุณหภูมิต่ำกว่า และมีการบินที่ผาดโผนกว่าการบินพาณิชย์

ทั้ง Jet A1 และ JP-8 จะมีจุดเยือกแข็งที่ต่ำมากเนื่องจากต้องทำการบินที่อุณภูมิติดลบเกือบ 60 องศาเซลเซียสตลอดเวลา แต่ในขณะเดียวกันต้องมีจุดที่จุดระเบิดเผาไหม้ที่เหมาะสม ส่วนผสมหลักๆคือ kerosene ครับ

Bat's ears?!!?

2005-09-19T22:50:00.000+07:00

“Lady’s hand, eagle’s eyes, lion’s heart”
เป็นคติประจำใจที่นักบินมืออาชีพทุกคนระลึกถึงเสมอ นอกเหนือจากคตินี้แล้ว การที่จะนักบินมืออาชีพที่ดีได้นั้นจะไม่ได้วัดกันที่เพียงแค่บินเก่ง หรือลงนิ่มนวลแค่นั้นหรอกนะครับ สิ่งสำคัญที่สุดคือ “ความปลอดภัย ความรู้และทักษะในการทำงานกันเป็นทีมครับ” ผู้โดยสารอาจจะตัดสินนักบินว่าเก่งหรือไม่เพียงแค่ว่าลงนิ่มก็พอแล้ว แต่ในความเป็นจริงการลงนิ่มแบบไม่รู้สึกอะไรเลยอาจจะไม่ปลอดภัยก็ได้นะครับ อย่างเช่นเวลาที่สนามบินมีฝนตก รันเวย์ลื่น นักบินเลือกที่จะบินลงสนามบินด้วยความเร็วต่ำๆ พยายามพาเครื่องบินแตะพื้นโดยให้ยางที่ล้อ กดลงไปบนพื้นรันเวย์ให้มากที่สุดเพื่อเพิ่มพื้นที่ผิวระหว่างล้อกับรันเวย์ ทำให้ป้องกันการลื่นไถล แทนที่จะลงแบบนิ่มๆเฉือนพื้นซึ่งมีโอกาสลื่นไถลตกรันเวย์มาก การลงแบบนี้เรียกว่า “Firm” ครับ ผลที่ตามมาคือผู้โดยสารอาจจะรู้สึกถึงการสัมผัสพื้นเล็กน้อยแต่รับประกันว่าปลอดภัยแน่นอนครับ หรือเมื่อมีเหตุฉุกเฉินเกิดขึ้นกระทันหันบนท้องฟ้า ถ้านักบินบินนิ่มอย่างเดียวไม่มีความรู้ และทักษะในการทำงานเป็นทีมเพื่อเข้าถึงปัญหาและแก้ใขในเวลาคับขันแล้วหล่ะก็...อันตรายแน่นอนครับ เครื่องบินมันไม่ได้รู้ว่าเราบินเก่งหรือไม่เก่ง จังหวะนั้นมันต้องการรู้แค่ว่าเราจะควบคุมแก้ไขปัญหา และ บังคับให้มันบินต่อได้อย่างปลอดภัยหรือเปล่าแค่นั้นเองครับ

ก่อนที่จะหลุดไปเรื่องอื่น จริงๆแล้วผมอยากจะกล่าวถึงโสตประสาทของนักบินที่มีความสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าสายตาก็คือ “การได้ยิน” ครับ ดังนั้นอวัยวะพระเอกในวันนี้ของเราก็คือ “หู” นั่นเองครับ

สำหรับการบินแล้ว “การได้ยิน”ของเราจะมีวิสัยทัศน์ที่ไกลกว่า “สายตา”ครับ เพราะนักบินนอกจากมี “Eagle’s eyes” แล้วผมยังคิดว่ายังต้องมี “Bat’s ears”ด้วยครับเนื่องจากขณะที่เราบินอยู่เรามองไม่เห็นหรอกครับว่า มีเครื่องบินลำอื่นอยู่ตรงไหน เช่น เราเพิ่งบินออกจากกรุงเทพ มีเครื่องบินลำอื่นๆที่ใกล้จะถึงเชียงใหม่ หรืออยู่ระหว่างทางกี่ลำ “หู” ของเรานี่แหละครับ จะทำให้เรารู้ได้ทันที เพราะเราจะได้ยินเสียงจากเครื่องบินทุกลำในบริเวณนั้นติดต่อกับเจ้าหน้าที่ภาคพื้นผ่านทางความถี่วิทยุเดียวกันเป็นระยะๆตลอดเวลาครับ นอกจากนั้นเราจะต้องคอยฟังการรายงานสภาพอากาศของสนามบินที่จะไปลงก่อนทุกครั้งผ่านทางคลื่นVHF*(Very High Freq. 30-300MHz) หรือฟังยากหน่อยผ่านคลื่น HF**(High Freq. 3-30MHz ดังนั้นคลื่นวิทยุเพลงที่เราฟังเพลินๆกันตั้งแต่FM 87.5-108.0MHzนั้นอยู่ในช่วงของคลื่นVHFนั่นเองครับ ในขณะที่เพลงบนคลื่นวิทยุAM 531-1602 KHzอยู่ในช่วงของคลื่นMF หรือ Medium Freq.ครับ)
*เรียกว่า ATIS (Automatic Terminal Information Service) ไม่จำเป็นต้องผ่านVHFอาจมาทางLF(Low Freq.)ก็ได้ครับในบางสถานีลองเลือกฟังดูเล่นๆครับ
**เรียกว่า VOLMET ลองฟังได้ที่นี่ครับ (เป็นตัวอย่างที่ไม่มีเสียงซ่ารบกวนนะครับ แต่ในความเป็นจริงแล้วจะมีเสียงซ่ามากๆ)

ในความเห็นของผม ผมว่าคลื่นHFฟังยากมากๆเลยครับ เพราะจะมีเสียงซ่าๆตลอดเวลาแต่ข้อดีของHFคือสามารถส่งสัญญาณได้ไกลมาก (ตั้งแต่ 200-2000 ไมล์ทะเล ในขณะที่ VHFส่งได้ไกลสุดแค่ประมาณ 250 ไมล์ทะเลเองครับ) นอกจากจะฟังยากแล้ว เนื้อหาข้อความที่ต้องรู้ค่อนข้างจะยาว จดก็ต้องจด ฟังออกอย่างเดียวก็ไม่ได้ต้องแปลความหมายให้ได้ด้วยเพราะเป็นตัวย่อทางอุตุนิยมวิทยา ก็เพราะการฟังเจ้านี่ นี่แหละที่ทำให้ผมเข้าใจว่านอกจากนักบินสายตาต้องดีแล้ว หูต้องดีอีกด้วย

“หู” ของเรามีประโยชน์มากมายครับ แค่รับฟังคนอื่นเพียงอย่างเดียวก็ทำให้คนรอบข้างเราสบายใจและมีความสุขแล้วครับ นอกจากนั้น หูยังมีส่วนร่วมในการประกอบอาชีพทำงานหลายๆอย่างอีก ดังนั้นเราจึงควรรักษาสุขภาพหูของเราให้ดีนะครับ

การรับรู้ของหูของเราสามารถโดนทำลายได้เนื่องจากการที่ได้อยู่ในที่เสียงดังนานๆครับเช่น การอยู่ในผับนานๆบ่อยๆ หรืออยู่ในโรงงานที่มีเสียงดังตลอดเวลา ถ้าผมไม่ต้องถูกตรวจหูตอนตรวจร่างกายประจำปีก็ไม่รู้สึกหรอกครับ ว่าการอยู่กับเสียงดังนานๆมันบั่นทอนประสาทการได้ยินของเราไปขนาดไหน ในการตรวจสอบคุณหมอก็จะให้ฟังความถี่ต่างๆที่คนได้ยินในห้องเก็บเสียงครับ เมื่อได้ยินก็กดปุ่มแสดงถึงการได้ยิน ปรากฎว่าผลการตรวจสอบหูของผมในความถี่สูงที่สุด ผมมีประสิทธิภาพในการฟังได้ไม่เต็มที่ครับแต่ก็ยังอยู่ในเกณฑ์ซึ่งต่างจากปีที่แล้ว เห็นปกติๆดีๆนี่แหละครับไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นไปได้อาจจะเพราะก่อนหน้านี้ผมไปเที่ยวผับค่อนข้างบ่อยครับ หมอท่านบอกว่าอาการมันน่าจะเป็นชั่วคราวเพราะเราไม่ได้อยู่ในสถานที่เสียงดังๆทุกวัน อาการมันก็จะดีขึ้นถ้าเราไม่ไปอยู่ในที่ๆเสียงดังเป็นเวลานานๆอีก เพื่อนของผมคนนึงการได้ยินในช่วงเสียงบางความถี่ต่ำกว่าเกณฑ์มาก ซึ่งเจ้าตัวก็สารภาพครับว่าเที่ยวตามผับบ่อยมากๆเมื่อสมัยยังเป็นวัยรุ่นตอนต้น (ตอนนี้ก็ยังเป็นวันรุ่นอยู่นะครับแค่ตอนปลาย...เท่านั้นเอง:-) ) ดังนั้นผมคิดว่าถ้าจำเป็นต้องออกไปสังสรรรค์ตอนกับเพี่อนๆตอนกลางคืนบ่อยๆ ควรเลือกสถานที่ที่มีเสียงดังน้อยๆจะดีที่สุดครับ หรือเอากระดาษทิชชูม้วนเล็กๆอุดหูไปเลย หูจะได้ไม่ตึงตอนแก่ครับ ผมเชื่อว่าสนุกหรือไม่สนุกคงไม่เกี่ยวกับต้องฟังเพลงเสียงดังหรอกครับ เพลงไม่ดังผมก็สนุกได้เหมือนกัน... ดูแลสุขภาพของเราดีกว่า

ของแถมก่อนจากกันครับ ผมมีวิธีการจำรหัสมอร์ส(Morse Code) ภายใน 10 นาทีมาฝากครับ ผมเองพยายามจำมาหลายครั้งแต่ไม่เคยจำได้เลย พอดีมีพี่กัปตันมาชี้ทางสว่างให้ครับ เพราะผมต้องโดนทดสอบการฟังรหัสมอร์ส ไม่ยากครับ... รับรองว่าเพียงแค่ลองหัดเขียนเอง แปลงจากตัวอักษรไปเป็นรหัสมอร์สประมาณ 2-3 เที่ยวก็จำได้แล้วครับ ง่ายจริงๆ เค้าอาศัยหลักการที่ว่าคนเราจะจำรูปภาพได้ดีที่สุดมาช่วยจำครับ

รูปนี้ผมวาดขึ้นมาเอง สิ่งสำคัญคือต้องพยายามมองความสัมพันธ์จากรูปทรงของต้วอักษรภาษาอังกฤษให้ออกแล้วแปลงเป็นรหัสมอร์สให้ได้ จากบนลงล่าง ซ้ายไปขวาครับ เท่านี้ก็เป็นเรื่องง่ายแล้วครับ มันอาจจะยากหน่อยเนื่องจากไม่มีคนคอยนั่งอธิบาย แต่พยายามหน่อยน่า...

Dealing with Jetlag

2005-09-10T10:45:00.000+07:00

นักเดินทางที่มีความจำเป็นต้องเดินทางข้ามประเทศบ่อยๆมักจะพบกับปัญหาเรื่อง “ Jetlag ” เสมอๆ ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาผมมีโอกาสได้คุยกับ “คุณหมอนักบิน” หรือรุ่นพี่นักบินที่เป็นนายแพทย์ด้วยนั่นเองครับ แปลกเหมือนกันนะครับที่เป็นหมอก็ดีอยู่แล้วต้องมาขวนขวายเพื่อเป็นนักบินอีก และที่น่าแปลกใจอีกยิ่งขึ้นเพราะมีนักบินอีกหลายคนที่เคยผ่านการเป็นหมอมาก่อน อย่างน้อยๆรุ่นผมก็มีอีกหนึ่งคนครับ พี่หมอนักบินคนนี้ยังเคยเป็นผอ.โรงพยาบาลต่างจังหวัดมาก่อนอีกด้วย ผมกับพี่คนนี้มีโอกาสมาเจอกันเพราะกลุ่มวิชาCRM (Crew Resource Management) พี่เค้าสอนเรื่อง Stress, error, fatigue, workload, flightdeck management จากการบรรยายของพี่หมอคนนี้ทำให้ผมได้มีโอกาสเรียนรู้ทางด้านชีววิทยา จิตวิทยาของมนุษย์ที่นำไปเกี่ยวข้องกับการบินอย่างลึกซึ้งมากขึ้น เพื่อความปลอดภัยในทุกๆเที่ยวบินของผมครับ

สิ่งที่ผมพบว่าน่าจะเป็นเรื่องที่น่าสนใจของคนทั่วไปคือ ทำอย่างไรดีเมื่อต้องเผชิญกับอาการ “ Jetlag ” ครับ อาการของมันพูดกันอย่างเข้าใจง่ายๆเลยครับ คือ การตื่นตอนกลางคืน และหลับตอนกลางวันครับ อาการนี้จะพบมากกับผู้ที่เดินทางข้ามTime zoneเยอะๆเช่น Bangkok-New Yorkเป็นต้นครับ

ร่างกายเราปกติจะมีนาฬิกาของมันครับ เรียกกันว่า "Biological Clock" เจ้านาฬิกาอันนี้จะมีรอบในการเดินมากกว่านาฬิกาปกติประมาณหนึ่งชั่วโมงครับ คือประมาณ 25 ชั่วโมงต่อ 1 วัน แต่ที่คนเราสามารถรักษาให้นาฬิกาของเราให้ตรงกับเวลาบนโลกได้เนื่องจาก "Zeitgerber effect" หรือผลกระทบจากแสงอาทิตย์เองครับ แสงจากดวงอาทิตย์จะมารีเซตกระบวนการชีวิตของเราใหม่ทุกๆวัน ทำให้นาฬิกาเราไม่คลาดเคลื่อนกับเวลาบนโลกครับ เคยมีการทำวิจัยทดลองหลายต่อหลายแบบ แต่หนึ่งในนั้นคือให้กลุ่มคนมาอาศัยอยู่รวมกันในบ้านที่ไม่ให้เจอแสงอาทิตย์เลยเป็นเวลา 1 เดือน หิวก็กิน ง่วงก็นอน เมื่อครบกำหนดผลปรากฎว่าเวลาในการใช้ชีวิตของทุกคนจะคลาดเคลื่อนไปจากความเป็นจริงเฉลี่ยแล้ววันละ 1 ชั่วโมงครับ

อาการเจตแล็กส่วนหนึ่งก็เป็นผลพวงมากจากการรวนนาฬิกาชีวิตของตัวเราเองครับ เพราะCircadian rhythmsจะพยายามรักษาเวลาที่เมืองต้นทางไว้ประมาณ 48 ชั่วโมงครับ ความรุนแรงของอาการเจตแล็กก็แตกต่างกันไปขึ้นกับความมากน้อยของความแตกต่างโซนเวลา และทิศทางในการเดินทางครับ อาการเจตแล็กจะมีมากขึ้นเมื่อเราเดินทางไปทางทิศตะวันออกดังรูปครับ
จะเห็นได้ว่าเวลาที่ New York ช้ากว่า London 5 ชั่วโมง ถ้าเราเดินทางสวนทางกับโลกหมุน(ไปทางทิศตะวันตก)จะพบกับอาการเจตแลกเพียง 4 ชั่วโมง แต่ในทางกลับกันถ้าเราเดินทางไปทางเดียวกับโลกหมุนจะพบกับอาการเจตแลกถึง 6 ชั่วโมง นี่แค่เวลาต่างกันแค่ 5 ชั่วโมงนะครับลองคิดดูสิครับว่าผู้โดยสารขาออกจากกรุงเทพ-นิวยอร์กจะพบกับอาการเจตแล็กขนาดไหน เพราะเวลาแตกต่างกันถึง 12 ชั่วโมง

วิธีการ(ทางทฤษฎี) สำหรับการแก้ไขอาการเจตแล็กง่ายๆมีดังนี้ครับ
-สำหรับผู้ที่จะต้องเดินทางช่วงค่ำให้หลับช่วง 14.00-15.00 น.จะดีกว่า ช่วงเที่ยง หรือเย็น
-สำหรับผู้ที่เดินทางบ่อยๆแต่ไปเป็นระยะสั้นๆ ถ้าไม่เกิน 48 ชั่วโมงให้รักษาเวลาชีวิตที่เมืองต้นทางไว้ นอนและกินตามเวลาต้นทาง แต่ถ้าเกิน 48 ชั่วโมง เราจะไม่สามารถหลีกเลี่ยงอาการเจตแล็กได้ดังนั้นจึงควรงีบให้มากที่สุดเมื่อมีโอกาส ไม่ควรถ่างตารอเวลากลางคืน
-สำหรับผู้ที่ต้องไปใช้เวลาที่เมืองปลายทางเวลานาน ควรจะใช้ชีวิตตามเวลาที่เมืองปลายทาง กินนอนตามเวลาปลายทาง พยายามออกมาพบแสงแดดยามเช้า ออกกำลังกายข้างนอกบ้าง ช่วง 2-3วันแรก แอบงีบประมาณ 40 นาทีในตอนกลางวันจะช่วยได้เยอะครับ

สำหรับวิธีที่ช่วยให้หลับง่ายขึ้นมีดังนี้ครับ
-หลีกเลี่ยงเครื่องดื่มที่มีส่วนผสมของCaffeineเป็นเวลา 3 ชั่วโมงอย่างต่ำก่อนนอน
-หลีกเลี่ยงการดื่มแอลกอฮอลก่อนนอน(อาจจะช่วยให้หลับ แต่ไม่ช่วยให้ตื่นครับ)
-ออกกำลังกายเพื่อให้ร่างกายสดชื่น แต่ไม่ควรออกกำลังกายก่อนนอนประมาณ 45 นาที
-ดื่มนมอุ่นๆ เพราะนมมีกรดอะมิโนที่ช่วยในการนอนหลับ
-ห้องนอนควรมืดสนิท และเงียบ หลีกเลี่ยงการตั้งนาฬิกาปลุกในช่วง 45-120 นาทีแรกเพราะเป็นช่วงที่เราหลับลึก ถ้าตื่นในช่วงนี้จะทำให้เรามึน และไม่สดใส
-หากไม่สามารถหลับได้ภายในเวลา 30 นาทีแรก ให้ลุกออกจากเตียงแล้วลองใหม่ใน 1-2 ชั่วโมงให้หลัง
-หลีกเลี่ยงการใช้ยานอนหลับ

จากคำแนะนำดังกล่าว พี่หมอยังกล่าวเสริมไว้อีกว่า ในความเป็นจริงแล้วถึงแม้ว่าพี่จะบินบ่อยแต่ในบางครั้งพี่ก็นอนไม่หลับเหมือนกัน พยายามเท่าไรมันก็ไม่หลับสักที เราก็ต้องลุกขึ้นมาแล้วพยายามใหม่ไปเรื่อยๆครับ ไม่แนะนำให้ใช้ยาที่ช่วยทำให้นอนหลับเป็นอันขาด เนื่องจากจะมีผลข้างเคียงระยะยาว ปล่อยให้ธรรมชาติของชีวิตเราฟื้นฟูตัวเองดีกว่า ไหนๆเราก็ฝืนมันมาแล้ว อย่าไปฝืนมันเพิ่มขึ้นอีกเลย (คำพูดหลังผมเติมเองครับ) พี่หมอเค้ายังทิ้งท้ายไว้อีกว่า
“There is no common strategy to cope with jet-lag. Personal evaluation is necessary!”
หรือแปลง่ายๆว่าถ้าปฏิบัติตามวิธีที่หมอแนะนำแล้วไม่ประสบความสำเร็จ ก็...ตัวใครตัวมันครับ!

It's a GIANT time!

2005-08-28T20:00:00.000+07:00

ตั้งแต่ค.ศ. 1965 สามสิบห้าปีที่ผงาดบนท้องฟ้าด้วยความยิ่งใหญ่อย่างไร้เทียมทานของ“Boeing747”กำลังจะหมดลงไป เมื่อค่ายผลิตเครื่องบินโดยสารจากยุโรปทุ่มเทสร้างสรรค์นิยามของความยิ่งใหญ่บนท้องฟ้าขึ้นมาใหม่ ซึ่งนั่นก็คือ “Airbus A380” (เห็นหนังสือฝรั่งพยายามเรียก A380 ว่า “Giant” ผมเลยเข้าใจว่าคงเป็นการตั้งชื่อฉายาให้มันเหมือนกับการเรียก Boeing747 ว่า “Jumbo” ครับ)

ปีค.ศ. 2005 เรื่องราวที่นับว่าเป็นทอร์คออฟเดอะทาวน์ในวงการธุรกิจการบิน เห็นจะเป็นเรื่องใดเป็นไม่ได้นอกเสียจากเรื่องราวของ แอร์บัส เอ380 สาเหตุก็เพราะความยิ่งใหญ่อันเป็นที่สุดของมันนั่นเองครับ ความทุ่มเทของทั้งเงิน สมองและแรงกายร่วม 6 ปีของกลุ่มประเทศใหญ่ในยุโรปคือฝรั่งเศส อังกฤษ เยอรมัน และสเปน จนในที่สุดได้เครื่องบินโดยสารที่ออกแบบมาอย่างพิถีพิถันซึ่งแบ่งเป็น 2 ชั้นตลอดทั้งลำ ด้วยความสูง 24.1เมตร ความยาว 72.7 เมตร และความกว้างจากปลายปีกด้านซ้ายไปจนถึงด้านขวาถึง 79.8 เมตร! แค่นี้ยังไม่พอครับยังสามารถบรรทุกคนขึ้นไปได้ถึง 840 คน(สำหรับกรณีที่นั่งแบบชั้นประหยัดทั้งหมด แต่ถ้าแบ่งที่นั่งเป็น 3 classจะได้ที่นั่งประมาณ 555 คน) แบกน้ำหนักขึ้นไปลอยในท้องฟ้าได้ราวๆ 560-600 ตัน!!!

A380 versus B747 ข้อเปรียบเทียบที่น่าสนใจระหว่างเจ้ายักษ์ใหญ่และช้างจัมโบ้ ครับ

สิ่งที่น่าสนใจนอกจากเปอร์เซนต์แตกต่างที่มากขึ้นในทุกด้านของA380เมื่อเทียบกับ747แล้ว ยังมีเรื่องสำคัญที่น่าสนใจคือ การลดราคาA380ลงมากถึง 40 %( launch prices)จากAirbus Industries จนเหลือเพียง $130-$145 million(ราคาถูกกว่าB747เสียอีก) ทั้งนี้ก็อาจจะเป็นเพราะว่าแอร์บัสจำเป็นต้องเร่งขายA380ให้ได้ถึง 250 ลำให้เร็วที่สุดเพื่อคืนกำไรในสิ่งที่ลงทุนไป สำหรับการบินไทยสายการบินแห่งชาติที่เราภูมิใจนั้นได้สั่งจองไว้ถึง 6 ลำ

แอร์บัสได้รวบรวมเทคโนโลยีสุดยอดในวงการบินพาณิชย์มาไว้ในห้องเล็กๆที่เราเรียกกันจนชินปากว่า “Cockpit” หรือ ห้องนักบินนั่นเอง ตั้งแต่A318เป็นต้นมา แอร์บัสได้สร้างนิยามใหม่ของการควบคุมเครื่องบินขึ้นมา ซึ่งนั่นก็คือการใช้ “Sidestick”ในการควบคุมแทนการใช้ “Control column”ที่ตั้งอยู่ระหว่างขาของนักบิน ประกอบกับแผงหน้าจอและคอมพิวเตอร์ที่ควบคุมการทำงานอันทันสมัยส่งผลให้นักบินง่ายต่อการควบคุมเครื่องถึงแม้ว่าเครื่องบินนั้นจะมีขนาดที่ใหญ่มากก็ตาม Jacques Rosay, Airbus’s chief test pilot พูดถึงครั้งแรกที่ทั้งA380และเขาได้บินด้วยกันไว้ว่า “We were impressed by the ease of handling of the aircraft. We have no doubt any Airbus pilot would immediately feel at home in the A380”

และเป็นที่แน่นอนครับ สนามบินต่างๆต้องมีการเตรียมพร้อมสำหรับการรองรับเจ้ายักษ์A380ตัวนี้ สำหรับสนามบินสุวรรณภูมิของไทยเราได้เป็น 1 ใน 19 สนามบินทั่วโลกที่สามารถรองรับA380ได้ตั้งแต่ปี2006เป็นต้นไปครับ

ในอนาคตอันใกล้นี้ทางแอร์บัสก็ได้แต่หวังว่าสุดยอดนวัตกรรมทางด้านการบินของเขาจะสามารถ “Changing the game” ตามที่Boeing747ได้เคยสร้างตำนานมาแล้วเมื่อปี ค.ศ. 1965 แต่ก็ไม่แน่นะครับ ค่ายโบอิ้งอาจจะมีแผนการสร้างเครื่องบินรุ่นใหม่ๆ มาต่อกรเพื่อลดกระแสA380บ้างก็เป็นไปได้นะครับ เราก็ได้แต่คอยดูว่าโบอิ้งจะตอบกลับแอร์บัสอย่างไร....ติดตามตอนต่อไปครับ

ครั้งแรกกับเครื่องบินเจต

2005-08-14T17:11:00.000+07:00

ในที่สุดหลังจากรอมาสามเดือนกับอีกสิบวัน ผมก็ได้ขับเครื่องบินอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ได้เป็นเครื่องบินใบพัดแบบลูกสูบธรรมดาๆครับ หากแต่เป็นเครื่องBeech Jetที่ความเร็วถึง.74มัค (ความเร็วเสียงคือ 1 มัค) เอาเป็นว่าเร็วมากๆก็แล้วกันครับ

เที่ยวฝึกบินเที่ยวนี้นำทีมโดยครูมุ ครูบดินทร์ครับ มีผม กับแจ๊สเป็นนักเรียน ทำการบินทั้งหมด 2 วันครับ วันแรกบินจากกรุงเทพ ไปอุดรธานีโดยเส้นทาง W21 แจ๊สนั่งบินcruiseขาไป ผมบินขากลับ ส่วนอีกวันบินจากกรุงเทพ ไปเชียงใหม่โดยเส้นทางA464 ผมบินcruiseขาไป แจ๊สบินขากลับ

การบินเที่ยวฝึกคราวนี้เน้นฝึกให้เข้าใกล้ความเป็นมืออาชีพของนักบินมากขึ้นครับ เน้นการใช้ระบบauto flight, flight management system การบินแบบtwo-man-crew การบินตามเส้นทางสากล และการติดต่อสื่อสาร การบินในครั้งนี้จะไม่เป็นการบินแบบลูกทุ่งที่เคยฝึกกันที่หัวหินแล้วครับที่เราต้องคอยรับภาระทางการบินหนักอยู่คนเดียว เนื่องจากมีคอมพิวเตอร์ช่วยในการคำนวณข้อมูลต่างๆให้ แต่ถึงอย่างไรเราก็ต้องเป็นคนวางแผนก่อนแล้วให้มันคิดต่ออยู่ดีครับ เนื่องจากเครื่องบินมันไม่หยุดรอให้เราคิดครับ มันบินต่อไปเรื่อยๆทำให้เราต้องคิดล่วงหน้าให้มันครับ การติดต่อสื่อสารก็ห้ามมีอาการตะกุกตะกักอีกต่อไปเพราะคราวนี้ไม่ใช่มีเพียงเพื่อนๆที่บินอยู่กลางอากาศด้วยกันที่ได้ยิน หากแต่เป็นนักบินต่างชาติของทุกสายการบินที่บินอยู่ด้วยขณะนั้นจะได้ยินหมดเลยครับ

การฝึกคราวนี้เปรียบได้ก็เหมือนกับเราเป็นนักกีฬาระดับcollegeไปฝึกเล่นในระดับ minor leagueเพื่อเตรียมตัวรอขึ้น major leagueนั่นเองครับ

การบินสองวันที่ผ่านมาค่อนข้างจะมีอุปสรรคด้านสภาพอากาศมากๆเลย แต่ก็พอจะหลีกเลี่ยงหาเส้นทางบินไปที่ๆมีสภาพอากาศดีกว่าได้(จริงๆแล้วกะว่าจะไปเชียงใหม่วันแรกแล้วอีกวันไปเชียงราย กลายเป็นว่าต้องไปอุดรฯวันแรกแล้วไปเชียวใหม่อีกวัน สภาพอากาศที่เชียงใหม่ก็เป็นอย่างที่เห็นแหละครับ...น่ากลัวอยู่เหมือนกัน)

ครั้งนี้เป็นครั้งแรกของผมที่ได้สัมผัสสนามบินเชียงใหม่ อุดรธานี และดอนเมืองด้วย เลยค่อนข้างตื่นเต้นทีเดียวครับคืนก่อน นอนๆหลับๆตื่นๆ เพราะกลัวตื่นไม่ทันเนื่องจากต้องตื่นตั้งแต่ตี 5 เพื่อไปเตรียมตัวbriefก่อนบิน ส่งflight plan และเตรียมเครื่องครับ

ลงดอนเมืองครั้งแรกเครื่องบินที่ใหญ่กว่าก็แซวผมเสียแล้วครับ กำลังapproachที่รันเวย์ 21L ต่อเครื่องairbusที่กำลังจะtouch downรันเวย์ 21Rที่ระยะห่างพอสมควร โดนwake turbulenceเสียอย่างงั้นแหละครับ เครื่องพลิกเซกระทันหันเลยครับ ดีนะที่อยู่ไกล

สองวันที่ผ่านมาทำให้ผมเข้าใจการทำงานแบบมืออาชีพได้มากขึ้นเยอะทีเดียว พอจะเห็นภาพต่างๆที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตได้กระจ่างมากขึ้นครับ เวลาหัดบินเที่ยวแรกจะได้ไม่ต้องเป็น “ลิงนั่งหัวเรือ” ครับ กราบขอบพระคุณครุมุ และครูบดินทร์มา ณ ที่นี้ด้วยครับ

ป.ล. เครื่องBeechjetให้บริการสำหรับบุคคลภายนอกสำหรับเช่าด้วยครับ ติดต่อโดยตรงกับสถาบันการบินพลเรือน คิดชั่วโมงละ 100,000บาทครับราคานี้รวมค่าตัวนักบินด้วยแล้ว นับว่าเป็นการเช่าเหมาลำเครื่องบินเจตที่ถูกที่สุดในประเทศแล้วนะครับ (สำหรับผมแล้ว...ชาตินี้คงไม่มีปัญญาเช่าแน่นอนครับ แค่ได้สัมผัสมันครั้งหนึ่งในชีวิตผมก็ดีใจแล้วครับ)

BRACE BRACE!

2005-08-08T21:37:00.000+07:00

สัปดาห์ที่ผ่านมา ผมได้ไปอบรมหลักสูตร"EMERGENCY" ที่ศูนย์ลูกเรือครับ นอกจากจะได้ความรู้ไปพร้อมกับความสนุกสนานเนื่องจากมีอุปกรณ์ช่วยในการฝึกเยอะมากๆแล้ว ผมยังได้ทดสอบตัวเองว่าถ้าเป็นผู้โดยสารจะต้องปฏิบัติตัวอย่างไรเมื่อเกิดการลงสนามฉุกเฉินเช่นฝึกท่านั่งรอรับแรงกระแทก ท่าสไลด์ลงจากเครื่อง และการว่ายน้ำไปขึ้นแพยางอีกครับ

แค่จินตนาการภาพที่มีความวุ่นวายเกิดขึ้นบนเครื่องที่มีเหตุการณ์ฉุกเฉินผมก็คิดว่า คงยากมากทีเดียวครับที่ลำพังลูกเรือเพียงคนเดียวจะเข้าถึงผู้โดยสารที่ตนเองรับผิดชอบเป็นสิบคน แต่ไม่ต้องห่วงนะครับเพราะพวกเขาได้ถูกฝึกมารองรับเหตุการณ์เหล่านี้ได้เป็นอย่างดี

หากแต่จะดีกว่าไหมครับ? ถ้าเรา...ผู้ที่เป็นผู้โดยสาร ผู้ที่เป็นเจ้าของชีวิตตนเอง ไม่ต้องรอคอยการสอนในการเอาตัวรอดและพร้อมรับกับสถานการณ์ฉุกเฉินบางอย่างจากลูกเรือเช่น ท่านั่งพร้อมรับแรงกระแทก(Brace position)ที่ถูกวิธี หรือการใช้เสื้อชูชีพที่ถูกต้อง ซึ่งอย่างหลังผมคิดว่าคงไม่ได้มีโอกาศซ้อม แต่อย่างแรกสามารถฝึกกันได้ และไม่แน่นะครับอาจจะไปประยุกต์ใช้ได้กับท่านั่งบนรถยนต์อีกด้วยครับ ลองทำความเข้าใจกับสถานการณ์ข้างล่างนี้ดูครับ

"BRACE BRACE!"
ถ้าได้ยินเสียงนี้จากกัปตันเมื่อใหร่ เตรียมตัวทำใจให้สบายได้เลยครับว่าอีกประมาณ 1 นาทีจะเกิดการกระแทกอย่างรุนแรงจากการลงฉุกเฉินของเครื่องบิน
กัปตันไม่ได้เรียกหา ขนมปัง นม หรือเตียงนะครับ...(ขำขำครับ...มุขแก้เครียดจากครูผู้สอนวิชาEMERGENCYครับ)

หากแต่ว่าเสียงนี้เป็นเสียงป่าวประกาศจากกัปตันถึงลูกเรือ และให้ลูกเรือแต่ละคนที่อยู่ประจำแต่ละจุดคอยบอกต่อผู้โดยสารอีกที ว่าให้เตรียมตัวให้พร้อมกับอันตรายที่กำลังจะเผชิญครับ

แต่อยู่อยู่...กัปตันจะไม่ประกาศมากระทันหันหรอกนะครับ ต้องมีเหตุการณ์ต่างๆเกิดขึ้นและผู้โดยสารได้รับการแจ้งเหตุเรียบร้อยแล้ว และเครื่องบินพร้อมที่จะลงฉุกเฉินแล้วเท่านั้น

สำหรับผู้โดยสารอย่างเราๆเมื่อได้ยินเสียงเตือนจากลูกเรือแล้วทำตัวอย่างไรดีหล่ะครับ? นั่งรอชะตากรรมอย่างเดียวคงจะไม่มีอะไรที่ดีขึ้น ลองหัดฝึกนั่งท่านั่งที่ผมจะนำเสนอนี้ดูสิครับ จากผลการวิจัยและข้อมูลของอุบัติเหตุที่เคยเกิดขึ้นมา ท่านั่งที่ปลอดภัยที่สุดเมื่อเครื่องบนเกิดอุบัติเหตุแล้วต้องลงฉุกเฉินนั้นคือ
...
..
"ท่าก้มตัวกอดเข่าครับ"

การนั่งท่า"Brace position"หรือ ก้มตัวให้ถูกวิธีมีโอกาสรอดชีวิตจากการกระแทกของเครื่องบินมากกว่า 70 เปอร์เซนต์ เราอาจจะคุ้นเคยกับการก้มตัวเอามือพาดไขว้ไปกับเบาะคนข้างหน้าใช่ไหมครับ จากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นจากการลงสนามฉุกเฉินของสายการบินBMLแล้ว ผู้โดยสารนั่งท่านั่งแบบนี้แล้วส่วนใหญ่รอดชีวิตครับแต่ไหล่หลุดกันถ้วนหน้าเลยถึงแม้ว่าตัวจะปลอดภัยก็ตาม ดังนั้นจึงมีการศึกษาท่านั่งที่ปลอดภัยขึ้นมาใหม่ ผลสรุปออกมาจึงเป็นท่านั่งที่ผมบอกครับ คือท่า "ก้มตัวกอดเข่า" ครับ

ทำไมต้องนั่งที่นี้เหรอครับ เราลองมาทำความเข้าใจปรากฎการณ์ที่จะเกิดขึ้นเมื่อเครื่องบินเกิดการกระแทกแรงๆจากข้างหน้าก่อนดีกว่าครับ

ปรากฎการณ์แรกคือ"Submarine Phenomenon"
ปรากฎการณ์เกิดขึ้นเนื่องจากการรัดเข็มขัดไม่แน่นของผู้โดยสาร ทำให้เกิดการลื่นไถลไปข้างหน้าลงไปใต้เบาะที่นั่งปรากฎการณ์นี้เกิดขึ้นกับนักร้องไทยชื่อเจมส์ เรืองศักดิ์ ลอยชูศักดิ์ของเรานี่เองครับตอนที่เครื่องบินตกที่สุราษฎร์ฯ โชคดีที่ไม่เป็นอะไรครับ ปลดกางเกงออก แล้วดึงตัวออกมาชูสองนิ้วถ่ายรูปให้เราเห็นได้

ปรากฎการณ์ที่สองคือ"Jack Knife Phenomenon"
ปรากฎการณ์นี้คือการฟาดไปข้างหน้าจากFirst Impact แล้วฟาดมาข้างหลังอีกทีจากSecond Impact ผู้โดยสารส่วนใหญ่อาจจะรอดจากการฟาดไปข้างหน้าครั้งแรกครับ แต่มักจะไม่มีชีวิตรอดจากการฟาดกลับหลังไปยังเบาะครับ

การแก้ไขง่ายๆครับคือก้มหัวลงไปรอเพื่อลดแรงกระแทกจากการฟาดไปข้างหน้าครั้งแรก และกอดหัวเข่าแน่นๆเพื่อกันไม่ให้ฟาดกับไปข้างหลังและนั่นก็คือที่มาของ "ก้มตัวกอดเข่า" ครับ

ถ้าหากที่นั่งแคบหรือมีเด็กนั่งตักไปด้วยก็มีวิธีนั่งดังรูปครับ

การที่ได้ลองฝึกท่านี้ไม่ได้ต้องการให้ฝึกมาเพื่อต้องได้ใช้นะครับ ฝึกไว้เหมือนศิลปะป้องกันตัวยามฉุกเฉินเฉยๆ เพราะการบินในโลกปัจจุบันทันสมัยมากโอกาสที่จะเกิดอุบัติเหตุหนักนั้นแทบจะไม่มีเลย แต่รู้ไว้ใช่ว่าใส่บ่าแบกหาม...ครับ

--

2005-08-06T22:08:00.000+07:00

วันนี้เป็นวันเกิดของคนที่ผมรักมากที่สุดในโลกคนหนึ่ง...สุขสันต์วันเกิดครับ

เครื่องบินไอพ่น กับ เครื่องบินใบพัด

2005-07-22T11:58:00.000+07:00

วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมมีโอกาสได้อธิบายความแตกต่างระหว่าง เครื่องบินไอพ่นกับเครื่องบินใบพัดให้น้องชายแสนซนของผมฟัง

แต่ด้วยความที่ไม่ทันคิด ผมกลับดันอธิบายเจ้าน้องชายไปว่า...

“ก็เครื่องบินไอพ่นมันไม่มีใบพัดออกมาให้เห็นหน่ะสิ”
ทันทีที่ปล่อยคำตอบที่ไม่ทันได้คิดออกไป...เท่านั้นแหละ คำโต้แย้งก็ผุดขึ้นในสมองของผมทันที

“อ้าว...ถ้าเราเรียกเครื่องบินไอพ่นว่า เครื่องบินเจ็ต (Jet airplane) เครื่องบินใบพัด ก็เป็นเครื่องบินเจ็ตเหมือนกันนี่นา” เอ...แล้วยังไงต่อล่ะทีนี้

ไม่นานนัก หลังจากที่สมองของผมเลยเริ่มเรียบเรียงคำตอบให้น้องชายของผมใหม่ ก็ได้ข้อสรุปดังนี้ครับ
เครื่องบินเจ็ต นั้นแบ่ง เครื่องยนต์เจ็ต ออกหลักๆได้เป็น 4 ประเภทด้วยกันครับคือ
1. Turbojet : ส่วนใหญ่เป็นเครื่องบินทหาร
2. Turbofan : ใช้กับเครื่องบินโดยสารขนาดใหญ่ทั่วๆไป
3. Turboprop : ใช้กับเครื่องบินโดยสารที่เป็นใบพัด
4. Turboshaft : ใช้กับเฮลิคอปเตอร์

เครื่องบินทหารที่ใช้เครื่องTurbojetจะให้แรงขับ 100%จากไอพ่นที่ออกมาจากเครื่อง ในขณะที่เครื่องบินโดยสารที่เป็นใบพัด (Turboprop) จะได้แรงขับ100%จากใบพัดโดยใช้ไอพ่นมาขับใบพัดอีกที ที่ต้องให้ยุ่งยากอย่างนี้เพราะสามารถช่วยประหยัดน้ำมันได้มากขึ้นแต่ความเร็วจะสู้เครื่องแบบTurbojetไม่ได้ครับ

เครื่องบินโดยสารที่เห็นโดยทั่วๆไปเลยเอามาผสมกันครับ ได้ความเร็วพร้อมๆกับความประหยัดคือเครื่องTurbofan โดยอาศัยแรงขับหลัก 85%จากใบพัด(จากรูปคือ แนวเส้นสีน้ำเงิน) และ 15%จากไอพ่น(เส้นสีแดง) ถ้าให้เข้าใจง่ายๆก็คล้ายกับเอาเครื่องTurbopropแบบมีที่ครอบที่ใบพัด แล้วปล่อยไอพ่นส่วนหนึ่งช่วยในการขับเคลื่อนเครื่องบินนั่นเอง (จริงๆมีรายละเอียดแตกต่างกันมากกว่านี้เยอะครับ การที่มีที่ครอบใบพัดนั้นสามารถลดข้อจำกัดบางอย่างที่เกิดขึ้นในเครื่องTurbopropได้)

ส่วนเครื่องยนต์เจ็ตแบบTurboshaftนั้นใช้สำหรับเฮลิคอปเตอร์ หลักการของมันคือใช้แรงไอพ่นมาขับใบพัดใบใหญ่ๆที่อยู่บนหัวโดยผ่านแกน (shaft) ต่างๆ

อยากได้รายละเอียดเพิ่มเติมหาอ่านได้ที่นี่ครับ

nature frees my mind

2005-07-10T21:27:00.000+07:00

" nature frees my mind "

hypobaric chamber: ความรู้สึกก่อนหมดสติ

2005-07-09T20:49:00.000+07:00

เคยสังเกตไหมครับว่า ทำไมเวลาเราขึ้นเครื่องบินแล้วหูอื้อ? หรือเพราะเหตุใด แอร์สาวๆ(ส่วนใหญ่) บนเครื่องบินต้องสาธิตการใช้หน้ากากออกซิเจน อันสีเหลืองๆบนเครื่องบินให้เราได้เห็นกันทุกครั้งยามที่เราใช้บริการโดยสารทางอากาศด้วย?

คำถามเหล่านี้ผมไม่เคยตั้งใจคิดหาคำตอบเลยสักที เพราะเมื่อใดที่หูอื้อ ผมมักใช้วิธีแก้โดยการหาว หรือกลืนน้ำลายก็หายแล้ว ส่วนเจ้าหน้ากากสีเหลืองๆนั่นก็ไม่เคยหล่นลงมาให้ใช้สักที(จริงๆแล้วไม่หล่นลงมาให้ใช้หน่ะดีอยู่แล้วครับ)

จวบจนวันที่เฉลยคำตอบก็มาถึง... คำตอบสั้นๆง่ายๆของคำถามที่ผมเคยสงสัยก็คือ เรื่องราวทั้งหมดนี้มีความเกี่ยวโยงกับ“ความดัน (Pressure)” ทั้งสิ้นครับ....

หนึ่งในวิชาที่ต้องเรียนสำหรับผู้ทำการบินในอากาศนั้นคือ วิชา“สรีรวิทยาการบิน” ซึ่งเป็นวิชาที่ว่าด้วยสมรรถภาพของร่างกายของมนุษย์ขณะอยู่ในที่สูงๆ วิชานี้จะทำการเรียนการสอนที่สถาบันเวชศาสตร์การบิน รพ.ภูมิพลฯ

เมื่อใดก็ตามที่ผมมาที่สถาบันเวชศาสตร์ฯเป็นต้องมีเรื่องให้ต้องตื่นเต้นทุกที ซึ่งในคราวนี้ประเด็นหลักก็คือ “ห้องแชมเบอร์”

Hypobaric Chamber หรือที่เราเรียกกันว่า “ห้องแชมเบอร์” คือห้องที่จำลองสภาพอากาศของความสูงต่างๆจากพื้นดิน หลักการทำงานง่ายๆของมันคือ ภายในห้องจะมีเครื่องดูดอากาศออกไปเรื่อยๆให้เท่ากับบรรยากาศของโลกที่ความสูงต่างๆ เพราะยิ่งสูงความดันบรรยากาศจะน้อยลง ความหนาแน่นของออกซิเจนจะน้อยลงเนื่องจากอากาศมีการขยายตัว

ความตื่นเต้นมันอยู่ตรงที่ว่าวันนี้ทุกคนจะถูกสมมุติว่าโดนปล่อยให้ไปเกือบหมดสติอยู่ที่ความสูง 25,000 ฟุตซึ่งสูงเป็น 3 เท่าของยอดดอยอินทนนท์ หรือสูงเกือบเท่ายอดเขาเอเวอร์เรสต์เลยทีเดียว ที่ความสูงระดับนี้ ถ้าหากไม่หายใจด้วยถังออกซิเจน มนุษย์จะมีสติอยู่ประมาณ 3-5 นาที (Time of Useful Consciousness) เนื่องจากการขาดออกซิเจนหรือที่เราเรียกกันว่า “Hypoxia” (ไฮพอกเซียมีหลายแบบ เช่นการฆ่าตัวตายโดยการรมควันพิษในรถคือ Histotoxic Hypoxia, แต่ในกรณีนี้ขาดออกซิเจนเนื่องจากการลดลงของความดันบรรยากาศจึงเรียกว่า Hypoxic Hypoxia)

การที่ผู้ทำการบินในอากาศต้องมาเข้าห้องแชมเบอร์หรือห้องปรับความดันนี้ เพื่อให้นักบินจดจำความรู้สึกก่อนการหมดสติเนื่องจากการขาดอากาศหายใจ เพราะอาการแต่ละคนจะไม่เหมือนกันบางคนหน้าชา หน้ามืด บางคนเล็บเขียว หรือแม้กระทั่งคิดอะไรไม่ออกเลยก็มี นั่นเป็นเพราะว่าหากเครื่องบินมีรูรั่ว(สูญเสียความดัน)โดยที่ไม่รู้ตัว ผู้ทำการบินจะสามารถคว้าหน้ากากออกซิเจนมาสวมทันก่อนหมดสติไป

ในที่สุด เมื่อถึงคราวของผมที่ต้องเข้าไปในห้องนี้บ้าง อุปกรณ์ที่นำติดตัวไปด้วย คือหน้ากากออกซิเจน กับกระดาษคำถาม 1 แผ่น และดินสอ 1 แท่ง โดยระหว่างที่ไต่ระดับความสูงไปที่ 25,000 ฟุตจะให้สวมหน้ากากออกซิเจน และจะให้ถอดหน้ากากพร้อมกับเขียนตอบคำถามลงในกระดาษคำถามเมื่อไต่ไปถึงความสูงนั้นแล้ว หน้าที่ของผมคือเขียนคำตอบจนกระทั่งรู้สึกว่าตัวเองใกล้หมดสติก็ให้คว้าหน้ากากออกซิเจนมาสวม

กระดาษคำถามที่ให้มาคือมีเพียงแค่ให้เขียนชื่อ, ที่อยู่ และบวก-ลบ เลขง่ายๆ(บนพื้น) เห็นง่ายๆอย่างนี้แต่ไม่น่าเชื่อเลยนะครับมันจะเป็นคำถามที่ยากมากขณะอยู่ที่ความสูง 25,000 ฟุต เพราะสมองเราขาดออกซิเจนทำให้สมองสั่งการได้น้อยลง บางคนทนได้ไม่กี่นาที บางคนดินสอตกไปบนพื้นแล้วมือยังเขียนต่อก็มี นานที่สุดของเพื่อนผมคือประมาณ 8 นาที ส่วนตัวผมเอง 6 นาทีกว่าๆ สงสารที่สุดคือเพื่อนผมคนนึงขณะบนพื้นยังเขียนภาษาไทยไม่ค่อยคล่องเลย และเมื่อสมองสั่งการได้ช้าลงอีกจะเขียนได้อย่างไร ผลที่ออกมาตามคาดครับ เพื่อนของผมเขียนอักษร พ.พาน ลงในช่องกรอกที่อยู่ และเขียนไปเรื่อยๆ แม้กระทั่งชื่อตัวเองก็ยังเขียนไม่ถูกครับ

ผลของการขาดออกซิเจนนี้อาจทำให้หมดสติได้โดยไม่รู้ตัวเลยนะครับ ขนาดรู้ล่วงหน้าว่าจะขาดออกซิเจนยังทำอะไรไม่ค่อยถูกเลย ดังนั้นพอจะเห็นประโยชน์ของหน้ากากสีเหลืองบนเครื่องบินหรือยังครับ...

มาถึงเรื่องของหูอื้อบ้าง ภายในหูของเรานั้น ถัดจากส่วนของเยื่อแก้วหูของเราแล้วจะมีท่อเล็กๆชื่อ ท่อยูสเตเชียน(Eustachian Tube) ทะลุไปที่บริเวณลำคอ ทำหน้าที่คอยปรับความดันภายในหูของเราให้เท่ากับภายนอก

เพราะฉะนั้น อาการ“หูอื้อ” ที่เกิดในขณะที่เครื่องบินไต่ระดับ จึงมีสาเหตุจากท่ออันนี้นี่แหละครับที่เปิดไม่สะดวก อาจจะเนื่องจากการเป็นหวัด หรือเปลี่ยนแปลงความดันกระทันหันเพราะช่วงที่เครื่องบินจะเริ่มปรับความดันเมื่อไต่ไปถึงความสูง 8,000 ฟุต

พอท่อยูสเตเชียนเปิดไม่สะดวก ประกอบกับความสูงที่สูงขึ้น อากาศในหูขยายตัวต้องการระบายออกแต่เมื่อออกไม่ได้ก็จะรู้สึกหูอื้อทันที

การหาว หรือกลืนน้ำลายก็เป็นวิธีแก้อีกทางหนึ่งที่ช่วยให้ท่ออันนี้ขยายมากขึ้น ทำให้ความดันภายในระบายออกมา แต่ก็มีวิธีทางการแพทย์ง่ายที่ได้ผลคือการทำ “Valsava” วาลซาว่าคือการปิดจมูก ปิดปาก แล้วสั่งน้ำมูกแรงๆให้รู้สึกว่าเหมือนลมออกจากหู วาลซาว่าจะช่วยให้เปิดรูท่อยูสเตเชียนทำให้ความดันระบายออกมานั่นเอง

เห็นมั้ยครับว่า “ความดัน” ของอากาศมีผลขนาดไหนเวลาที่เราบิน...

เมฆ!

2005-07-08T19:15:00.000+07:00

ในสมัยตอนที่เป็นเด็กๆ ในความคิดของผมนั้น หากเราเปรียบท้องฟ้าให้เป็นกระดาษแผ่นใหญ่ๆหนึ่งแผ่น ก้อนเมฆก็คงเปรียบเสมือนสิ่งที่คอยแต่งแต้มความสวยงามให้กับท้องฟ้า รวมทั้งเป็นสิ่งเติมแต่งจินตนาการต่างๆให้ผมได้เสมอ ผมเชื่อว่าลักษณะต่างๆของเมฆสามารถสร้างผลกระทบต่อสภาพจิตใจของมนุษย์ได้ตลอดเวลาอย่างน้อยก็ผมคนหนึ่ง วันไหนที่อากาศสดใส ผมก็รู้สึกสดใสตาม วันไหนอากาศมืดครึ้มฝนจะตก ก็จะสร้างบรรยากาศเหงาๆให้ผมทันที

จนกระทั่งปัจจุบัน เมฆมีความหมายกับผมมากกว่าที่มันเคยมี มันไม่ได้เป็นแค่เพียงรูปสัตว์ต่างๆ หรือเครื่องสร้างบรรยากาศให้แก่ผมแล้ว มิหนำซ้ำมันยังกลับซ่อนความอันตรายไว้ข้างในอย่างที่เราไม่เคยรู้มาก่อน ในการทำการบินถ้าเป็นไปได้ ผู้ทำการบินมักจะหลีกเลี่ยงการเข้าเมฆ แม้กระทั่งเครื่องบินลำใหญ่ๆอย่างจัมโบ้(Boeing747) ยังต้องยอมเปลืองค่าน้ำมันหลบเมฆเลย ทั้งนี้เนื่องจากอากาศในเมฆจะมีความแปรปรวนมาก เราจะสังเกตได้ว่าเครื่องบินจะมีอาการสั่นมากเมื่อบินเข้าก้อนเมฆ หรือที่เขาเรียกกันว่า ตกหลุมอากาศนั่นแหล่ะครับ (แต่สำหรับเครื่องบินโดยสารอาการสั่นอาจจะเกิดจากสภาพอากาศอย่างอื่นด้วยเช่น Clear Air Turbulence)

ก่อนที่จะเลยเถิดไปมากกว่านี้ เรามาทำความรู้จักกับเมฆแบบง่ายๆกันดีกว่า

เมฆที่เราเห็นอยู่ทุกวันนี้ เทียบได้กับหมอกที่เกิดเหนือพื้นดินแต่อยู่สูงบนท้องฟ้านั่นเอง เมื่ออากาศเย็นลง ไอน้ำที่อยู่ในอากาศเริ่มอิ่มตัว เห็นเป็นละอองน้ำลอยอยู่ในอากาศ สีของก้อนเมฆจะแสดงถึงความหนาแน่นที่มากขึ้นของละอองน้ำที่ลอยตัวอยู่ ถ้ามีความหนาแน่นมากขึ้นเรื่อยๆก็จะตกลงมาเป็นเม็ดน้ำฝนสู่พื้นดิน

และเมฆที่เราเห็นอยู่ทุกวันนี้จริงๆแล้วมีการเรียกชื่อกันมากกว่า เมฆรูปช้าง หมีหรือสิงโต ชื่อหลักๆ 2 ชื่อของมันคือ “คิวมูลัส” และ “สเตรตัส”

คิวมูลัส(Cumulus) เป็นชื่อของก้อนเมฆที่มีลักษณะเป็นก้อนๆ เหมือนกับรูปเมฆที่เราวาดกันเด็กๆ ภาษาฝรั่งใช้ว่า “Lumpy, billowy appearance” ฝนที่เกิดจากเมฆชนิดนี้จะมีลักษณะเม็ดใหญ่ และตกได้ไม่นาน

สเตรตัส(Stratus) เป็นชื่อของก้อนเมฆที่มีลักษณะเป็นแผ่นๆ แผ่กระจาย ฝรั่งจะใช้ว่า “uniform, Sheet-like appearance” ฝนที่เกิดจากเมฆชนิดนี้จะเป็นฝนเม็ดเล็กๆ แต่จะตกต่อเนื่องเป็นระยะเวลานาน

นอกจากแบ่งเป็นสองลักษณะใหญ่ๆแล้ว ยังมีการเติมคำนำหน้า และตามหลังเพื่อบ่งบอกระดับความสูง และคุณสมบัติของมันด้วย เมฆระดับสูงมักจะเติมคำว่า “Cirro-” เช่น Cirrocumulus ส่วนเมฆระดับกลางจะเติมคำว่า “Alto-” เช่น Altostratus แต่ระดับล่างจะไม่มีการเติม

การเรียกชื่อของมันมีการผสมกันเยอะแยะไปหมดมีมากกว่าจะอธิบายให้ละเอียด เช่น Stratocumulus ผสมชื่อหลักๆ สองชื่อกันเสียอย่างนั้น หรือเติมคำว่า “Nimbo” เข้าไปเพื่อบ่งบอกว่าเป็นเมฆฝน เช่น Nimbostratus

มาถึงประเด็นของเมฆที่อันตรายที่สุดที่ชื่อ “Cumulonimbus” คิวมูโลนิมบัส เมื่อแปลความหมายตามชื่อ จะเห็นได้ว่าเป็นเมฆฝนระดับล่างที่เป็นก้อนใช่ไหมครับ นั่นเป็นคำตอบที่ถูกต้องส่วนนึงครับ จริงๆแล้วเมฆชนิดนี้เป็นเมฆที่ก่อตัวในแนวตั้งจึงมีความสูงตั้งแต่ระดับล่าง ซึ่งอาจจะสูงไปถึงระดับที่บนที่สุด(สูงกว่าระดับที่เครื่องบินโดยสารบินเสียอีก) เมฆชนิดนี้มีอันตรายต่อการบินมากเพราะข้างในมีอากาศแปรปรวนมากๆ เครื่องบินจะไม่เข้าใกล้ ผมย้ำว่าเลยนะครับว่าไม่เข้าใกล้เลย เมฆแบบนี้ทำเครื่องบินตกมานักต่อนักแล้ว นอกจากจะเจอความปั่นป่วนของลมและเม็ดฝนแล้ว ยังเจอลูกเห็บอีกครับ ครูภาคพื้นของผมบอกไว้ว่ามันสามารถดีดลูกเห็บออกมาจากกลุ่มเมฆได้ด้วยรัศมีที่เป็นกิโลเลยครับ

ผมเองเคยมีประสบการณ์เข้าเมฆมาบ้างครับ แต่ครั้งที่สร้างความตื่นเต้นของผมครั้งนึงคือ ผมได้บินคนเดียวเข้าเมฆไปโดยหวังว่าเข้าไปสูดอากาศในก้อนเมฆหน่อยคงจะสนุกเหมือนกัน แรกๆเข้าไปก็เพลินดีอยู่หรอกครับ แต่พอนานเข้าเกือบนาทีเริ่มใจหายว่าเมื่อใหร่จะออกจากเมฆกลุ่มนี้สักที เครื่องบินเล็กที่ผมบินบินด้วยความเร็วประมาณ 150 กิโลเมตรต่อชั่วโมง แค่เพียงหนึ่งนาทีก็น่าจะบินได้ระยะทางพอสมควรที่จะหลุดจากกลุ่มเมฆนี้ได้แล้ว แต่ที่ไหนได้ไม่ยอมออกสักทีครับ รอบตัวมีแต่เมฆขาวโพลนจนมองไม่เห็นอย่างอื่นเลย จะลดระดับลงไปก็ไม่ได้เพราะไม่รู้ว่าพอลงไปแล้วจะเจอกับภูเขาหรือเปล่า ผมเลยลองเลี้ยวออกไปทิศที่เข้าหาอ่าวไทยเผื่อว่าจะออกได้เร็วขึ้น(ช่วงนั้นเมฆไม่ค่อยก่อตัวเหนือทะเล) ระหว่างรอพ้นแนวเมฆผมลุ้นอยู่ตลอดเวลาเหงื่อไหลเต็มมือ ไม่นานนักผมพอเห็นพื้นทะเลจางๆ ผมดีใจมากๆเลยครับ รอดตายแล้ว ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาผมเลยเข็ดไม่เข้าเมฆเพื่อความสนุกอีกเลยครับ

เมฆมีความสวยงามตามธรรมชาติของมัน แต่ก็แฝงไว้ด้วยความน่ากลัว เป็นยังงัยบ้างครับกับอีกมุมหนึ่งของเมฆที่เราไม่เคยรู้!

>มีเมฆรูปช้างถ่ายโดยเพื่อนของผม ระหว่างเส้นทางบินกลับจากพิษณุโลก ผ่านกรุงเทพ ปลายทางหัวหินมาให้ดูครับ

less talk...more write

2005-07-08T17:43:00.000+07:00

-------------------------------------------

rwy 22 at Suratthani aerodrome

ครูการบิน

2005-05-28T21:14:00.000+07:00

คำว่า“ครู” กับ “อาจารย์” สำหรับผมแล้วให้ความรู้สึกต่างกันมาก เพราะคำว่า “ครู” สำหรับผมแล้วมีความหมายต่อผมมากกว่า “อาจารย์” เพราะนอกจากครูจะประสาทวิชาความรู้ที่เป็นบทเรียนให้แก่นักเรียนแล้ว ครูยังถ่ายทอดความรู้ที่สอนด้วยใจฝังลงใปให้อีก

สำหรับนักบินทุกคนแล้ว เชื่อได้เลยว่าบุคคลหนึ่งที่เขาจะจำไปตลอดชีวิตคือ “ครูการบิน” คนแรกของเขา เพราะครูการบินคือ ผู้เริ่มสอนศาสตร์และศิสป์ในการประกอบอาชีพตลอดทั้งชีวิตที่เหลือ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นผู้ต้องเสี่ยงชีวิตของตัวเองคอยสอนให้ลูกนกหัดบิน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมพระคุณของครูการบินจึงมากมายมหาศาลนัก ผมจึงอยากให้เชิดชูเกียรติแก่ครูการบินของผมผ่านบทความนี้

ครูการบินคนแรกของผมคือ นท.สมวัฒน์ วระวิบุล หรือ “ครูตั้ง”

ครูตั้งเป็นครูที่อาวุโสเป็นอันดับต้นๆของสถาบันการบินพลเรือน ครูตั้งเริ่มสอนศิษย์การบินบ่อฝ้ายมาตั้งแต่ AP 56 ถึงรุ่นของผม AP 65 ครบสิบรุ่นพอดี นี่ยังไม่นับถึงการเป็นครูการบินที่โรงเรียนการบินกำแพงแสนอีกไม่รู้กี่ปี

ความเหนื่อยของครูการบิน

การขึ้นฝึกบินของผมในหนึ่งวัน แค่เพียงสองชั่วโมงกับการบิน 1 รอบ(Period) ก็ทำให้เหนื่อยมากแล้ว แต่ครูการบินเกือบทุกท่านบินวันละ 4-8 รอบต่อวัน หกโมงครึ่ง ถึงสองทุ่มครึ่ง (ถ้ามีบินตอนกลางคืน) ดังนั้นครูท่านเหนื่อยกว่าผมหลายเท่านัก

ผมเองบินลงมาแล้วก็ไปพักผ่อน ในขณะที่ครูต้องบินกับศิษย์คนอื่นๆต่อ

ฟังดูแล้วรู้สึกเหนื่อยแทนจริงๆ...

ความเสี่ยงของครูการบิน

ในช่วงการบิน 10 เที่ยวแรกของศิษย์การบินเป็นช่วงที่ครูการบินต้องเหนื่อยเป็นพิเศษ เพราะต้องสอนศิษย์การบินที่ไม่เคยบินมาก่อนทำการบินขึ้น-ลงสนามบินได้ด้วยตัวเองคนเดียว(ไม่มีครูบินไปด้วย) ทำให้ครูต้องใส่ใจรายละเอียดเป็นพิเศษ เนื่องจากความผิดพลาดเพียงนิดเดียวอาจหมายถึงชีวิตทันที ครูต้องเสี่ยงกับเราด้วยการพยายามสร้างความมั่นใจให้ศิษย์ โดยการปล่อยให้ศิษย์พยายามบังคับเครื่องบินลงสนามบินอย่างน่ากลัวไม่รู้กี่เที่ยว ครูจะคอยขัดเกลา แก้ไขให้เสมอเมื่อทำผิดวิธี หรือถ้าไม่ปลอดภัยจริงๆ ครูจะคว้าคันบังคับเองทันที

หลายคนอาจจะนึกถึงความเสี่ยงของครูการบินไม่ออก ลองคิดแค่เพียงเราโดยสารเครื่องบินที่บังคับด้วยใครก็ไม่รู้ที่เพิ่งหัดบิน เราจะรู้สึกเสี่ยงขนาดไหน จอดระหว่างทางให้ลงก็ไม่ได้ แล้วนี่ครูการบินต้องสอนคนบังคับเครื่องบินไม่เป็นเลยจนบังคับเป็นให้จนได้ไม่รู้ตั้งกี่คนจะมีความเสี่ยงขนาดไหน

ผมเองเมื่อบินเป็นแล้วไปบินต่อกับนักบินมืออาชีพ รับผู้โดยสาร มีคนคอยบริการบนเครื่องที่ทันสมัยมีรายได้ที่คุ้มค่า ในขณะที่ครูต้องเสี่ยงสอนกับศิษย์รุ่นใหม่บนเครื่องฝึกที่เก่าๆกับรายได้ไม่คุ้มความเสี่ยง

ฟังดูแล้วรู้สึกเสี่ยงแทนอีกจริงๆ...

แต่ครูการบิน ท่านมีคำสองคำอยู่ในใจครับ “วิญญาณแห่งครู” กับ “รักการบิน” ครับ

ครูของผมมักจะพูดขู่ไว้เสมอว่า การบินนั้นถ้าไม่เตรียมตัวก่อนบิน “ตายลูกเดียว” ฟังดูแล้วอาจจะขำๆ แต่ตายจริงๆครับ เพราะส่วนใหญ่อุบัติเหตุจะเกิดจากความไม่พร้อมก่อนบิน หรือความประมาทนั่นเองครับ ซึ่งผมยังนับว่าโชคดีนะครับที่ผมมักจะตายด้วยอุ้งมือพิฆาตของครูทุกครั้งก่อนที่จะตายจริงด้วยสาเหตุที่ผมไม่ได้เตรียมตัวก่อนขึ้นบิน เพราะการขึ้นบินทุกครั้งจะมีเรื่องให้เรียนรู้ใหม่ๆเสมอ การเตรียมตัวก่อนบินนั้นจะทำให้เราไม่ประมาท และพร้อมกับสถานการณ์ต่างๆที่จะเกิดขึ้น หรือลดภาระ (ส่วนหนึ่งจากที่เยอะมาก) ขณะทำการบิน

ตลอด 225 ชั่วโมงที่ผ่านมาครูได้สั่งสอนอะไรหลายๆอย่างให้แก่ผม ตัวผมเองคงจะไม่สามารถตอบแทนพระคุณของครูได้หมด ผมจึงสัญญากับตัวเองไว้ว่า ผมทำหน้าที่เป็นนักบินที่ดีของประเทศชาติ และสถาบันฯ เมื่อใดก็ตาม หากมีใครถามว่าผมเป็นศิษย์ของใคร ผมจะตอบอย่างเต็มปากด้วยความภาคภูมิใจว่า “ผมเป็นศิษย์ครูตั้งครับ”
หมายเหตุ: คำว่า “ศิษย์การบิน” คือ STUDENT PILOT ในภาษาอังกฤษ ในประเทศไทยมีการใช้เป็นธรรมเนียมในการเรียกนักเรียนที่มาฝึกหัดบิน ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนการบินของทหาร หรือของพลเรือน

ฝนเทียม

2005-03-28T20:38:00.000+07:00

ปลายปี 2547 จนถึงต้นปี 2548 ประเทศไทยประสบกับปัญหาภัยแล้งเป็นอย่างมาก ช่วงต้นปีนี้มีข่าวคราวเกี่ยวกับการทำฝนหลวงมากมาย มีการตั้งศูษย์ปฎิบัติการฝนหลวงตามกองบินต่างๆ โดยศูนย์ปฏิบัติการหลักอยู่ที่สนามบินหันหิน

แน่นอนครับเมื่ออยู่ที่หัวหิน เด็กหัวหินอย่างผมจะพลาดการมีส่วนร่วมได้อย่างไร ผมกับเพื่อนๆก็ไปขอติดขึ้นเครื่องบินอย่างแน่นอนครับ อย่างน้อยก็มีจุดประสงค์เพื่อขึ้นไปมีส่วนร่วมในปฏิบัติการเพื่อประเทศชาติ(ฟังดูดีเนอะ...แต่จริงๆแล้วหาเรื่องซนนั่นเอง)

การทำฝนเทียมคร่าวๆ แล้ว ก็มี 3 ขั้นตอนครับ คือ 1.ก่อกวน 2. เลี้ยงให้อ้วน 3.โจมตี สารเคมีที่ใช้ในแต่ละกระบวนการก็แตกต่างกันไป หลักการง่ายๆคือก่อกวนให้เกิดเมฆ แล้วเลี้ยงให้อ้วนมีปริมาณความชื้นในอากาศสูงๆ และท้ายที่สุดก็โจมตีให้ตกลงมาเป็นเม็ดฝน

เที่ยวบินที่ผมบินขึ้นไปอยู่ในขั้นตอนเลี้ยงให้อ้วนครับ พี่นักบินเครื่องเกษตรจะพาขึ้นบินไปยังพิกัดที่ได้รับมาจากภาคพื้นเพื่อสำรวจ พร้อมกับปล่อยสารเคมีที่มีลักษณะคล้ายๆกับผงเกลือลงไปในบริเวณนั้นๆ

บินกับเครื่องเกษตรสนุกดีครับ เพราะเครื่องบินส่วนใหญ่จะบินหลบเมฆเพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายที่อาจเกิดขึ้นได้อย่างไม่รู้ตัว แต่หน้าที่ของเครื่องบินเกษตรลำนี้เคือ การบินเข้าเมฆครับ สวนทางกับชาวบ้านเขา และเป็นโอกาสดีทีผมจะมีส่วนร่วมในการที่ช่วยโปรยสารเคมีด้วยครับ

หลังจากออกแรงในการยกถุงสารเคมีได้ไม่นาน ขากลับเลยหลับเป็นตายละครับ

Round Robin:Thai Gulf

2005-03-26T21:09:00.000+07:00

24/03/05
กิจวัตรประจำวันของผมคือนั่งคุยจิบกาแฟก่อนเที่ยงกับรูมเมทสุดเลิฟริมรันเวย์ที่สนามบินหัวหิน เป็นอย่างนี้เกือบทุกวันมาเกือบปี และเป็นเรื่องปกติด้วยครับเพราะเวลาเครื่องบินไม่ว่างให้บิน หรือสภาพอากาศไม่ดี ไม่สามารถทำการบินได้ทีไรต้องมาจบอยู่ที่ม้าหินริมรันเวย์เสมอ

แต่วันนี้ไม่เป็นเช่นนั้นครับ อากาศดี แถมเครื่องบินคู่ใจยี่ห้อปัตเตนาเวีย เชื้อชาติอิตาเลียนเพิ่งจะออกจากโรงซ่อมอีก (Partenavia, เครื่องบินประเภทสองเครื่องยนต์ หนึ่งในไม่กี่ลำที่เหลืออยู่ทั่วโลกเพราะโรงงานผลิตปิดไปนานแล้ว เครื่องลำนี้จดทะเบียนไทยชื่อ HS-TCL ทั้งรุ่นผม มีคนฝึกบินกับเครื่องนี้อยู่ไม่กี่คนเพราะมีอยู่ลำเดียว คนอื่นไปบินเครื่องยี่ห้อPiper Seminoleเชื้อชาติอเมริกันกันหมด)

ในเมื่อทุกอย่างพร้อมที่จะให้บินอยู่แล้ว จ๊อยกะจ้อนไม่พลาดอยู่แล้วครับ ชั่วโมงบินเดี่ยวยิ่งเหลืออยู่ด้วย ต้องรีบเก็บให้หมดจะได้ว่างๆเสียที แต่เอ...บินไปซิ่งที่ไหนดีหล่ะไกลๆ กินชั่วโมงนานๆ และอยู่ในขอบเขตที่ครูมวล(พต.ประมวล พิชญพจน์) อนุญาตให้ทำการบินคู่กับเพื่อนได้คือ ขึ้นเหนือได้ไม่เกินพิษณุโลก และลงใต้ได้ไม่เกินสุราษฎร์ธานี

คำตอบที่ได้แว๊บขึ้นอย่างกระทันหัน ความคิดแปลกๆใหม่ๆมักจะแล่นเข้ามาในหัวผมเสมอ เส้นทางการบินแปลกๆใหม่ๆ(ที่คนอื่นๆไม่ทำกัน)นี้ก็เหมือนกันครับ อยากเข้าไปบริเวณกรุงเทพฯ อยากแวะอู่ตะเภา ไม่อยากเสียเวลาเติมน้ำมัน เส้นทางบินวงกลมรอบอ่าวไทยน่าจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุด กอปรกับคำนวณเวลาที่ทำการบินแล้ว ค่อนข้างเหมาะสมเพราะมีที่ให้พักระหว่างทางสองที่ ผ่านสี่สนามบินใช้เวลาสามชั่วโมงกว่าๆ เมื่อนำมาหักลบกับน้ำมันทั้งหมดที่เครื่องบินสามารถบินได้ ประมาณห้าชั่วโมง น้ำมันที่เหลือก็เพียงพอสำหรับกรณีฉุกเฉิน

เส้นทางที่ว่าคร่าวๆก็เป็นอย่างนี้ครับ ออกจากสนามบินหัวหิน->สนามบินกำแพงแสน->สนามบินดอนเมือง->สนามบินอู่ตะเภา->สนามบินประจวบฯ->สนามบินหัวหิน คาดว่าจะเริ่มออกประมาณบ่ายโมง หลังจากตกลงกันได้แล้วต่างก็แยกย้ายกันกินข้าวและเดินเรื่องกับเตรียมเอกสารก่อนทำการบิน นัดเจอกันอีกทีตรวจเครื่องก่อนขึ้นบิน

เมื่อถึงบ่ายโมงตรงจ๊อยกะจ้อนได้เวลากระโดดขึ้นเครื่องพร้อมๆกับความร้อนของแดด มิหนำซ้ำเครื่องบินยังร้อนอย่างกับเตาอบ ช่วงเวลาติดเครื่องรอรับคำอนุญาตให้นำเครื่องบินขึ้นจากหอบังคับการบินหัวหินจะเป็นช่วงที่เหงื่อออกไหลเปียกไปหมด เพราะเครื่องที่ฝึกไม่มีเครื่องปรับอากาศ ความรู้สึกข้างในเหมือนกับนั่งรถตากแดดขณะเครื่องปรับอากาศเสียดีๆนี่เอง

หลังจากนำเครื่องทะยานสู่ฟ้าด้วยความเร็วไต่ที่ 1000 ฟุตต่อนาทีได้ไม่นานก็มาวางระดับที่ความสูง 5,500 ฟุตด้วยความเร็ว 130 นอต(ประมาณสองร้อยสามสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง) อากาศจะเริ่มเย็นเนื่องจาก “Lapse Rate” ซึ่งหมายความว่า อุณหภูมิของอากาศจะลดลง 2 องศาเซลเซียสทุกๆ 1,000 ฟุต

เส้นทางแรกหัวหิน-กำแพงแสนเป็นเส้นทางที่จ๊อยเป็นคนขับ ผมคอยนั่งเป็นผู้ช่วยคอยติดต่อกับหอบังคับการบินให้ เส้นทางนี้ไปง่ายมากๆบินตรงขึ้นทิศเหนืออย่างเดียวประมาณสี่สิบห้านาที ผ่านแหลมผักเบี้ย เพชรบุรี ราชบุรี สมุทรปราการ เมืองโพธาราม เมืองบ้านโป่ง จะเห็นแนวรันเวย์ 03-21(แนวของรันเวย์ทิศ 30 องศา และอีกด้านนึงทิศ 210 องศา) ของสนามบินกำแพงแสนได้ไม่ยากนัก

การเข้ามาในเขตของหอฯกำแพงแสนนั้นต้องมีการระมัดระวังมากขึ้นเพราะมีเครื่องบินของทหารฝึกกันอยู่เยอะ เครื่องบินของทหารแต่ละลำก็เร็วกว่าผมหลายเท่า เวลาจะลงสนามบินทีนึงก็จะรู้สึกเกรงใจมากเพราะความเร็วของเราหมือนเป็นรถตุ๊กตุ๊กคอยกั๊กเลนรถเฟอรารี่เลยทีเดียว วันนั้นลงรันเวย์ 21พี่จ่าที่คอยบริการลานจอดใจดี คอยเป็นหูเป็นตาตรวจเครื่องให้ตลอดเวลา

จอดพักได้ประมาณ 20 นาทีได้เวลาเดินทางต่อ คราวนี้ผมเป็นคนขับ เส้นทางกำแพงแสน-กรุงเทพ-อู่ตะเภาใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงนิดๆ พอติดเครื่องเหงื่อก็แตกพลั่กๆอีกระรอกเพราะสนามบินรันเวย์ยาวมาก กว่าจะขับเครื่องบนพื้น(Taxi) จากที่ลานจอดไปที่ตั้งตัว ระยะทางไกลมากๆจึงสร้างโอกาสให้นั่งอบอยู่ในเครื่องเป็นเวลานาน

หลังจากนำเครื่องขึ้นเลี้ยวซ้ายหันเข้าหากรุงเทพฯได้ไม่นาน ผมเกิดอาการสับสนเพราะเครื่องวัดนำทางบนเครื่องชี้สวนทางกับความรู้สึกผม ซึ่งเป็นเหตุมาจากสถานีส่งสัญญาณ(VOR) ของกำแพงแสนอยู่ไกลออกไปจากสนามบินในแนวที่ใกล้เคียงกับเส้นทางที่ผมบิน ทำให้เครื่องวัดบอกผมเหมือนกับว่ากำลังบินเข้าสนามบินกำแพงแสนทั้งๆที่กำลังบินออกไป แต่ผมโชคดีครับพกเครื่องจีพีเอสไปเลยมองเห็นตำแหน่งของเครื่องบินกับสนามบินทำให้เห็นภาพและทำการบินง่ายขึ้น ไม่ต้องคอยมานั่งจินตนาการตำแหน่งของตัวเองตลอดเวลา
เข้ามาในเขตกรุงเทพได้ไม่นานก็โดนหอฯสั่งให้บินเลี่ยงเมืองผ่านมาทางใต้ของกรุงเทพ อดบินผ่านสนามบินดอนเมืองเนื่องจากมีการจราจรของเครื่องบินใหญ่ๆหนาแน่น จำได้ไหมครับว่าเมื่อตะกี้ผมเป็นเทียบว่าผมเหมือนตุ๊กตุ๊กคอยกั๊กเฟอรารี่ คราวนี้จะกลายเป็นคอยกั๊กรถฟอร์มูล่าวันแทนครับ แต่ก็ไม่เสียใจนะครับอย่างน้อยก็ได้เห็นแนวตึกสูงๆ สะพานพระรามเก้า สนญ.กสิกรไทย ผ่านแนวหมอกบางๆ

ไม่นานนักผมเริ่มเข้าเขตอู่ตะเภา(ระยอง) ผ่านเกาะสีชัง พัทยาปาร์ค หาดจอมเฑียร ขณะนั้นเวลาประมาณ เกือบสี่โมงเย็นแล้ว คาดว่าคงต้องกลับหัวหินทันทีไม่มีเวลาที่จะแวะลงไปสนามบินประจวบแล้วเนื่องจากต้องนำเครื่องลงจอดที่หัวหินประมาณห้าโมงเย็น ไม่มีเวลาแม้กระทั่งจอดพักที่สนามบินอู่ตะเภา แต่อย่างไรก็ตามต้องเปลี่ยนตำแหน่งนักบินให้จ๊อยมานั่งขับแทนต่อเลยต้องใช้วิธีการจอดที่สนามบินอู่ตะเภาโดยไม่ดับเครื่องยนต์ แล้วรีบเปลี่ยนที่นั่งกันในนั้นแล้วนำเครื่องบินขึ้นต่อทันที

ขากลับไต่ขึ้นไปที่ความสูง 6,500 ฟุต เลาะรอบฐานทัพเรือสัตหีบ มองเห็นเรือจักรีนฤเบศตร์ไกลๆ วิวรอบๆขากลับส่วนใหญ่เป็นทะเลอ่าวไทย มีเกาะเล็กๆระหว่างทางประปราย น้ำค่อนข้างสีเขียว ใสพอเห็นแนวปะการังน้ำตื้นได้อย่างชัดเจน ประมาณกลางอ่าวไทยก็เริ่มเข้าเขตหอฯหัวหิน ได้ยินเสียงพี่ๆหอฯหัวหินทีไรรู้สึกสบายใจเหมือนได้กลับบ้านทีเดียว แต่ครั้งนี้รู้สึกว่าเหลือผมกับจ๊อยสองคนที่ลอยอยู่ในอากาศเพราะคนอื่นๆลงกันหมดแล้ว ทันใดนั้นผมก็นึกถึงพี่ช่างที่รอคอยเก็บเครื่องทันที และเป็นอย่างนั้นจริงๆครับพี่ๆช่างรอเครื่องบินผมลำเดียวจริงๆพอจอดดับเครื่องเสร็จ ก็ได้แต่ขอโทษพร้อมกับเสียงหัวเราะแหะๆ เพราะล้อแตะพื้นก็ห้าโมงแล้วกว่าพี่ๆเค้าจะเก็บเครื่องอีก เลยเวลาทำงานของเขามาค่อนชั่วโมงเหมือนกัน แต่พี่ๆเค้าใจดีครับไม่ว่าอะไร

การบินRound Robinรอบนี้สนุกมากครับเป็นการเข้าเขตกรุงเทพครั้งแรกของผม (ด้วยเครื่องบิน) แม้จะไม่ได้เห็นตัวสนามบินดอนเมืองเลยก็ตาม อย่างน้อยก็ยังได้เห็นทิวทัศน์ของกรุงเทพผ่านแนวหมอกบางๆ พอถึงเวลาขาบินเข้าหัวหิน คิดๆดูแล้วก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่นิดหน่อยเหมือนกันที่ไม่ได้มีโอกาสไปบินผ่านเหนือสนามบินประจวบอีกเพราะต้องรีบกลับหัวหิน แต่อย่างไรก็ตามการบินเดินทางรอบนี้ก็เป็นครั้งหนึ่งที่สนุก และสร้างความประทับใจให้กับผมได้โดยมิอาจลืมเลย

เรือรบหลวงพุทธเลิศหล้านภาลัย

2005-03-15T19:35:00.000+07:00

ถ้าใครมาหัวหินจะสังเกตได้ว่า รอบบริเวณวังไกรกังวลจะมีเรือรบจอดถวายอารักษาอยู่ 3 ลำเป็นอย่างน้อย

สำหรับผมแล้ว เรือ 3 ลำนี้นอกจากจะจอดนิ่งถวายอารักษาแล้วยังเป็นเขตบอกถึงน่านฟ้าที่ห้ามรุกล้ำเข้าไปด้วย เวลาบินต้องระมัดระวังเป็นอย่างมาก เพราะผมเคยเผลอหันทิศทางของเครื่องบินไปแป๊ปเดียว โดนเตือนจากหอบังคับการบินทันที เพราะเครื่องบินมีโอกาสที่จะโดนลมตีให้ลอยเข้าไปโดยไม่รู้ตัวก็เป็นไปได้ครับ เนื่องจากบริเวณอาณาเขตของวังนี้เขตที่ห้ามอากาศยานบินผ่านในทุกกรณี

วันนี้โชคดีที่พี่แว้ รุ่นพี่ตำรวจซึ่งเป็นนักบินเฮลิคอปเตอร์รุ่น 35 มีเพื่อนสมัยโรงเรียนเตรียมทหารเป็นผู้การเรือลำเล็กมาเข้าเวรคอยส่งเสบียงและกำลังพลให้เรือทั้งสามลำพอดี ผมได้ทีเลยขอติดไปนั่งเรือเล่นกับพี่เค้าด้วย

เรือลำใหญ่ที่ไปเจอคือเรือหลวง "พุทธเลิศหล้านภาลัย" ครับ ผมถามเพื่อนที่เป็นทหารเรือได้ความมาว่าเรือรบชั้นนี้จะตั้งชื่อตาม พระมหากษัตรย์แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ครับ ....

แอบดูปู...ที่วนอุทยานปราณบุรี

2005-03-10T23:42:00.000+07:00

วันนี้เป็นวันทำงาน วันธรรมดา และเป็นวันที่ผมเอารถเข้าไปซ่อมสีที่ศูนย์ฮอนด้าที่ปราณบุรี เพื่อนๆขับรถไปรับผมกลับมาจากศูนย์ฮอนด้า ระหว่างทางขากลับก็เกิดอาการ “เรื่อยเปื่อย” อยากรู้อยากเห็นว่าวนอุทยานปราณบุรีจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร ก็เลยแวะเข้าไปดู...

ภาพที่ผมเห็นไม่ได้เป็นเพียงแค่ป่าโกงกางดังที่ผมเคยจินตนาการไว้เท่านั้นนะครับ แต่กรมป่าไม้ได้พัฒนาโดยทำเป็นเส้นทางศึกษาธรรมชาติได้อย่างสวยงามเลยล่ะครับ ที่นี่...เราสามารถศึกษาธรรมชาติของป่าโกงกางได้ทุกรุ่นเยาว์ที่เพิ่งตกจากต้นเพื่อเกิดใหม่ ไปจนถึงรุ่นใหญ่ที่มีรากระโยงระยางเต็มไปหมด สิ่งมีชีวิตก็มีให้ศึกษาที่นี่ นับตั้งแต่เจ้าบ้านหลักเลยคือ “ปู” ที่นี่มีปูมากมายไม่ว่าจะเป็น ปูดำ ปูแสม ปูเจ้าฟ้าฯ อีกทั้งยังมี “กุ้งดีดขัน” ที่คอยส่งเสียงทักทายดังเปาะๆเหมือนเสียงดีดนิ้วมือให้เราได้ยินตลอดเวลา ผมเลยเพลิดเพลินกับการดีดนิ้วแสดงการตอบรับการทักทายของมันตลอดทาง

ช่วงเวลาที่ผมคิดว่าเหมาะสมที่สุดสำหรับแวะชมที่นี่ ผมว่าน่าจะมีช่วงเวลาเดียวคือประมาณห้าโมงเย็น ถึงหกโมงเย็นเพราะนอกจากจะไม่ร้อนแล้ว ยังมีแสงแดดที่สวยงาม เหมาะแก่การเก็บรูปภาพเป็นอย่างยิ่งด้วยครับ

หากใครที่มีโอกาสแวะมาเที่ยวหัวหิน ผมขอแนะนำว่าที่นี่เป็นสถานที่ที่น่าแวะชมทีเดียวเพราะอยู่ห่างจากตัวเมืองหัวหินแค่สิบกว่าโล ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายครับ แถมได้เดินเพลินจนลืมเวลาเลยล่ะครับ

ประจวบฯ-บางเบิด

2005-03-05T21:01:00.000+07:00

เสาร์-อาทิตย์นี้เป็นครั้งแรกที่ออกท่องเที่ยวในวันหยุด(ปกติแอบหนีเที่ยววันธรรมดา) เป้าหมายของเราคือไปร่วมงานแต่งงานคนรู้จักของเพื่อนที่บางเบิด(เลยบางสะพานน้อยไปนิดนึง)ด้วยระยะทางเกือบ 300 กิโลเมตรลงใต้จากหัวหิน ระหว่างทางผ่านสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าดึงดูดมากมายซึ่งยากที่จะต้านทานให้ขับรถผ่านไปอย่างเฉยๆ

สถานที่แรกที่เราแวะหลังจากขับรถมาชั่วโมงกว่าๆ คือตัวเมืองจังหวัดประจวบฯครับ พอเข้าตัวเมืองก็ดิ่งไปยังประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวของจังหวัดเพื่อหาข้อมูลท่องเที่ยว ต่อจากนั้นก็ดิ่งตรงต่อไปยังสนามบินที่กองบิน 503 อ่าวมะนาวอันเลื่องชื่อทางประวัติศาสตร์ครับ ผมเองบินผ่านเหนือสนามบินประจวบฯมาเป็นสิบครั้ง มองจากข้างบนบริเวณรอบๆสนามบินแลดูสวยงามมากไม่มีโอกาสได้นำเครื่องลงไปแตะพื้นสักที มาถึงคราวนี้จะได้รู้เสียทีว่าข้างล่างเป็นอย่างไร...ก็ได้รู้สมใจละครับ มีการโทรขออนุญาตเดินไปถ่ายรูปบนรันเวย์ด้วย

อย่างที่บอกไว้ครับว่าบินผ่านบ่อยๆ ป๊อปหนึ่งในทีมเที่ยวเรื่อยเปื่อยของผมสังเกตเห็นขณะบินผ่านว่ามีหาดเล็กๆลับๆ อยู่ไม่ไกลจากตัวสนามบิน ทางเข้าเป็นทางลูกรังแคบๆพอดีรถหนึ่งคัน ป๊อปพยายามถามเส้นทางเข้าจากคนท้องที่ และพยายามชวนเชื่อโดยการดึงพลังความอยากรู้อยากเห็นออกจากตัวผมให้ผมขับรถของผมพาเข้าไปให้ได้ เพราะผมอิดออดไม่อยากเอารถที่สุดจะหวงเข้าไปเจอกับถนนลูกรังที่ไม่รู้ว่าจะเจออะไรต่อมิอะไรข้างหน้า แต่ท้ายที่สุดแล้ว...คำชวนเชื่อของมันก็เป็นผลครับ ผมขับรถเข้าไปเรื่อยๆ สภาพถนนเป็นเนินชันขึ้นลงตลอดเวลา แถมยังมีเสียงหญ้าที่ขึ้นสูงคอยเสียดสีใต้ท้องรถอีก... ตื่นเต้นดีครับ(กัดฟันคิด) ขับมาได้เกือบกิโลก็เจอความวิกฤตของสภาพผิวถนน จึงจอดรถทิ้งไว้ข้างทางแล้วเดินต่อเพราะสัญชาตญาณของทุกคนบอกว่าใกล้จะถึงหาดเล็กๆนั้นแล้ว (มั้ง) ตอนนั้นแอบเห็นค่างแว่นด้วย แต่เนื่องจากค่างแว่นเป็นสัตว์ที่ค่อนข้างขี้อาย พอคว้ากล้องพยายามจะถ่ายรูปใกล้ๆแค่นั้นก็กระโดดตะเลิดหนีไปไหนก็ไม่รู้

ไม่นานนัก เราก็พบกับทะเลที่มีหาดเล็กๆอย่างที่ป๊อปตั้งใจไว้ แต่ผิดคาดตรงที่ว่ามีขยะลอยเข้ามาติดค่อนข้างเยอะมาก ไม่สะอาด ส่วนตัวเหมือนอย่างที่ตั้งใจไว เราสามคนจึงเดินคอตกกลับรถไป เป็นธรรมดาที่การค้นพบบางอย่างไม่เป็นอย่างที่เราคิด แต่อย่างน้อยเราก็ได้ประสบการณ์ที่คุ้มค่ากลับมาเสมอ

สถานที่ที่แวะต่อไปคืออุทยานวิทยาศาสตร์ พระจอมเกล้าที่ ต.หว้ากอ ดูจากใบปลิวแล้วมีสิ่งที่น่าสนใจมากมายครับทั้ง หอดูดาว พิพิธพัณฑ์สัตว์น้ำ สวนผีเสื้อ ฯลฯ คาดว่าสามารถใช้เวลาที่นี่ได้ทั้งวัน แต่แล้วพอไปถึงประมาณสี่โมงกว่า เจ้าหน้าที่บอกว่าที่นี่ปิดเวลาสี่โมงเย็น พวกเราเลยไม่มีโอกาสได้เข้าชมอุทยานเลยครับได้แต่เดินดูแต่เพียงภายนอก

หลังจากได้เวลาอันสมควร พวกเราจึงขับรถต่อไปยังบางสะพานเพื่อให้ทันค่ำ ผ่านจุดแคบสุดของประเทศไทย ถึงบางสะพานน้อยก็ประมาณหกโมงเย็น ขับรถต่อไปยังที่พักที่บางเบิด

ผมมีโอกาสได้พักเพียงหนึ่งคืน แต่ก็พอจะบรรยายสภาพแวดล้อมของที่นี่ได้ดังนี้ครับ หาดที่นี่ทรายจะสีแปลกๆครับออกไปทางสีแดง แต่น้ำใสครับ จากฝั่งสามารถมองเห็นแนวเกาะทะลุทอดตัวยาวอยู่บนทะเลแต่ไกล ซึ่งก็น่าเสียดายตอนเช้าเช่าเรือออกไปเกาะทะลุไม่ทัน เห็นคนท้องที่บอกว่าปะการังน้ำตื้นสวยทีเดียว

การมาเที่ยวที่นี่ในครั้งนี้ทำให้ผมได้สัมผัสกับความมีน้ำใจ และเป็นกันเองของคนท้องที่อย่างที่คาดไว้เลยครับ เป็นความจริงใจกับแขกที่หาใด้ยากในเมืองหลวงจริงๆ

MI:3

2005-01-25T22:50:00.000+07:00

25 jan 05: someone sneaks to fly a formation.

บ้านกรูด

2005-01-25T20:22:00.000+07:00

มีอยู่ช่วงหนึ่งผมค่อนข้างว่างมากๆเพราะเครื่องบินเข้าซ่อมนาน เมื่อว่างๆมากๆความคิดที่จะหาที่ตะลอนไปเที่ยวก็เริ่มบังเกิดขึ้น แต่ไม่เคยเป็นรูปธรรมสักที จนกระทั่งสายๆของวันที่...เบื่ออาหารเช้าหน้าตาเดิมๆที่มีให้รับประทานที่ศูนย์ฝึกบิน เลยขับรถออกไปกับเพื่อนๆที่ว่างงานไม่มีบิน ไปหาอะไรกินในตัวเมืองหัวหินซึ่งห่างออกไปประมาณเกือบห้ากิโลเมตรจากศูนย์ฝึกฯ ระหว่างทางเข้าตัวเมืองหัวหินนั่งคุยปะติดปะต่อหาสถานที่ท่องเที่ยวใกล้ๆ ไม่เปลืองตังค์ ที่พักมีคนอุปถัมภ์ได้ส่วนลดได้ยิ่งดีก็สรุปกัน ได้ว่า “บ้านกรูด”นี่แหละ ไม่ใกล้ไม่ไกล นั่งรถไฟชั้นสามไปสามชั่วโมงก็ถึง แถมเพื่อนมีคนรู้จักเปิดรีสอร์ทอยู่ที่นั่นด้วยอาจได้ที่พักได้ในราคาที่ถูกลง

เมื่อตกลงกันได้ก็ไปซื้อตั๋วรถไฟราคาหน้าตั๋ว 30 บาท (หัวหิน-บ้านกรูด) พอซื้อเสร็จแล้วก็กลับมาเปลี่ยนชุด เตรียมเสื้อผ้าที่หอพัก ก่อนที่จะกลับไปกินข้าวกลางวันที่สถานีเพื่อรอรถไฟเที่ยวประมาณเกือบเที่ยง

ที่ไปทั้งหมดมีสี่คนครับ แอ้ ป๊อป โยะและตัวผมเอง รอได้ไม่นานนักรถไฟเที่ยวธนบุรี-หลัวสวนของเราก็มาถึง รถไฟเที่ยวล่องลงใต้นี้ดีเหมือนกันนะครับ มีบางระยะวิ่งขนานแนวชายทะเล สวยดีเหมือนกัน ผมเองก็ไม่ได้ขึ้นรถไฟมานานแล้ว แถมยังเคยมีประสบการณ์เลวร้ายกับการขึ้นรถไฟชั้นสามลงไปสุราษฏร์ฯกับเพื่อนอีกคนด้วย เนื่องจากต้องนอนบนพื้นบริเวณบันไดขึ้นลงของตัวรถไฟตลอดทั้งคืน การกลับมาขึ้นในครั้งนี้นับว่าเป็นการกู้ภาพประทับใจขึ้นมาทันทีเลยครับ

สามชั่วโมงผ่านไป(ไม่ไวอย่างที่คิด) ก็มาถึงสถานีบ้านกรูด สอบถามสถานที่ท่องเที่ยวจากนายสถานีก็พอได้ความมาว่ามีที่นี่มีสถานที่สำคัญหลักๆคือมี พระมหาธาตุเจดีย์ภักดีประกาศ(เจดีย์เก้ายอด)ตั้งตระหง่านอลังการอยู่บนยอดเขาธงชัย พระพุทธกิตติสิริชัยเป็นพระประธานองค์ใหญ่กลางแจ้งรูปทรงแบบคันธาระ(ปางตรัสรู้) อนุสาวรีย์กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ และท้ายที่สุดคือแนวชายหาดบ้านกรูดอันเงียบสงบ

เมื่อได้เป้าหมายในการท่องเที่ยวแล้วก็มาสรุประยะเวลาที่จะใช้ในแต่ละที่ก่อนที่จะขึ้นรถไฟกลับเวลาประมาณสามทุ่มครึ่ง ตอนนั้นก็ราวๆบ่ายสามโมงแล้ว เหลือเวลาแค่เพียงสามชั่วโมงในการตระเวนตามสถานที่สำคัญต่างๆรอบตัวเมืองบ้านกรูด ก่อนที่จะมาเล่นน้ำทะเลกันที่หาดบ้านกรูด ถึงแม้จะมีเวลาน้อยแต่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ สถานที่สำคัญทั้งหมดตั้งอยู่บนเขาธงชัยใช้เวลาไม่นานในการไปถึง แถมมีพี่อุ๊มอเตอร์ไซค์สามล้อประจำถิ่นคอยดูแลด้วยแล้ว หมดห่วงเรื่องการเดินทางได้เลยครับ

ไม่นานนักผมก็มาถึงเขาธงชัย เริ่มด้วยการกราบไหว้อนุสาวรีย์กรมหลวงชุมพรฯ ต่อด้วยการจุดประทัดถวายตามธรรมเนียมปฏิบัติ เดินขึ้นต่อไปไม่นานจะพบกับความอลังการของพระพุทธกิติสิริชัย อลังการและเด่นขนาดที่ว่าเวลาผมบินลงไปยังสนามบินชุมพร และสุราษฎร์ธานีจะมองเห็นความงามเด่นของพระพุทธกิติสิริชัยได้อย่างชัดเจน เป้าหมายท้ายที่สุดของเราก็คือ พระมหาธาตุเจดีย์ภักดีประกาศหรือที่เรารู้จักกันคือเจดีย์เก้ายอดนั่นเอง มองเผินๆอาจเห็นเป็นเพียงกลุ่มของเจดีย์ทรงลังกาสีทองทั่วๆไป ต้องเข้าไปดูที่ข้างในครับ ความไม่ธรรมดาของจิตรกรรมฝาผนัง และการประดับด้วยกระจกสีบ่งบอกถึงความสุดยอดของช่างฝีมือที่ทุ่มเทความสามารถอย่างเต็มที่ ผมแอบรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่เวลาที่เรามีเหลือน้อยเหลือเกินที่จะให้ผมสามารถซึมซับรายละเอียดต่างๆได้อย่างเต็มที่

ประมาณบ่ายสี่โมงกว่าๆเราเดินลงมารอพี่อุ๊สามล้อที่เชิงเขาธงชัยตามที่นัดหมายเพื่อจะพาเราไปที่พัก ด้วยเหตุที่พี่อุ๊มาสายเล็กน้อยทำให้เราได้พบกับน้ำจิตน้ำใจของผู้คนพื้นบ้านที่ชวนนั่งคุยเป็นเพื่อนอย่างสนุกสนานถึงชีวิตความเป็นอยู่ที่พอเพียงและมีความสุขของเขา ผู้คนที่นี่จะรู้จักกันทั้งตำบลไม่ว่าจะไปไหนจะถามหาใครมักจะได้คำตอบเสมอ

พี่อุ๊พาเรามาที่รีสอร์ท “บานิโต้” ซึ่งเป็นรีสอร์ทของ “ปอง”เพื่อนของเพื่อนผมอีกที ได้ยินชื่อของเธอบ่อยเหลือเกินเวลามีคนพูดถึงบ้านกรูด ผมขอขอบคุณมา ณ ที่นี้ด้วยเพราะปองใจดีให้ที่พักอาบน้ำฟรี พอเอาข้าวของไปเก็บยังที่พัก เราพอมีเวลาเล่นน้ำที่หาดบ้านกรูดอีกประมาณแค่ชั่วโมงกว่าๆก่อนพระอาทิตย์ตกดิน

หลังจากป๊อปแบกว่าวFlexFoilที่สั่งตรงมาจากเมืองนอกมานาน ก็ได้เวลาหัดเล่นที่หาดทรายอันกว้างขวางของบ้านกรูดแล้ว หัดเล่นไปหัดเล่นมา สนุกกันได้ไม่นานก็เริ่มเหนื่อยกับการวิ่งเก็บว่าว จึงเปลี่ยนประเด็นมาเล่นกับคลื่นทะเลที่สะอาดและเกือบใสของที่นี่ ยืนโต้คลื่นกันได้สักพัก เริ่มสังเกตได้ว่าตลอดความยาว 12 กิโลเมตรของหาดบ้านกรูด มีเพียงเราสี่คนเท่านั้นที่เล่นน้ำกันอยู่ ดังนั้นความเงียบสงบนั้นไม่ต้องพูดถึงเพราะมีแค่เพียงเสียงคลื่น และเสียงโวยวายของพวกเราเท่านั้น

นอกจากหาดทรายเงียบสงบที่ทอดตัวยาวแล้ว บ้านกรูดยังมีจุดเด่นในเรื่องปะการัง เป็นประเภทปะการังกลางน้ำ “Patch Back” ที่หาดูได้ยากในประเทศไทยที่ชื่อว่าปะการัง “หินกรูด” อันเนื่องมาจากผิวมีลักษณะคล้ายผิวมะกรูด หินกรูดเป็นแนวปะการังขนาดใหญ่ รูปวงรีขนานกับชายฝั่ง ยาวประมาณ 500 ม. กว้าง ประมาณ 300 ม. ถึงแม้ว่าแนวปะการังหินกรูดนี้จะไม่มีความสวยงามเท่าแนวปะการังแถบอันดามัน แต่ก็เป็นแหล่งที่วางไข่ที่สำคัญของปลาทู ผมไม่มีโอกาสได้ไปชมหรอกครับ เพราะโดนจำกัดเรื่องเวลา เสียดายจริงๆ

เหนื่อยกันเพียงพอแล้วพระอาทิตย์ก็เริ่มตกดิน เราจึงทยอยกันมาอาบน้ำในที่พักพร้อมกับไปสั่งอาหารเตรียมไว้สำหรับมื้อเย็นที่รีสอร์ท “บานิโต้”

มื้อเย็นนี้เป็นมื้ออาหารที่ค่อนข้างใหญ่เพราะสั่งอาหารเวลาหิวจัด ผลที่ตามมาไม่ต้องพูดถึงครับ อาการอิ่มที่เกินพอดี

หลังจากอิ่มหนำสำราญกับมือเย็นก็มืดพอดี มีเวลาว่างเหลือเกือบสองชั่วโมงเพื่อรอรถไฟ ผมและเพื่อนๆจึงตัดสินใจเดินกลับสถานีรถไฟเพราะสอบถามคนท้องที่แล้วประมาณแค่สองกิโลก็ถึงแถมมืดพอดีอากาศก็ไม่ร้อน ระหว่างทางเราก็ได้พบกับกลุ่มคนหลายๆกลุ่มที่มารวมตัวพบปะพูดคุยกันตอนเย็นตามประสาคนต่างจังหวัด มีการแซวพวกเราอย่างสนุกสนานตามรายทาง เพราะเราก็ถามทางผู้คนตามรายทางไปเรื่อยๆเหมือนกัน เดินไปสักพักก็ถึงสถานีรถไฟ นั่งรอรถไฟจนถึงประมาณสามทุ่มครึ่งเพื่อขึ้นรถไฟเที่ยว นครศรีธรรมราช-กรุงเทพกลับไปยังหัวหิน

ขากลับนี้ค่อนข้างเพลียกันทุกคนจึงไม่ได้คุยอะไรกันมากต่างคนต่างหาที่หลับกัน มาถึงสถานีหัวหินก็ประมาณตีหนึ่ง เหมารถกลับที่พักจากสถานีรถไฟเป็นอันว่าจบสำหรับการท่องเที่ยวในหนึ่งวันด้วยราคาที่ประหยัดแต่ได้ความประทับใจที่ประเมินค่ามิได้

happy new year!

2005-01-02T08:24:00.000+07:00

เกิดอะไรขึ้นที่นี่เนี่ยะ...คนมากมายมหาศาล
ปีใหม่นี้ ยืนเคาน์ดาวน์กับสาวสวยคนโปรดริมถนนอาร์ซีเอ(ยืนรอคิวตั้งครึ่งชั่วโมง 23:45-00:15)

ไม่ได้เข้าไปในร้าน slim สักที

แต่ยังงัยก็...

"happy new year 2005 krab"

เจพี(เมาแล้ว) แมท และเพื่อนๆ
จ๊อย พี่นำ และพี่โบ๊ต
พี่เติ้ล พี่โบ และจ๊อย (จ้อนไปไหนวะ)

โอวียินดีกับผู้หมวดคนใหม่ครับ

2004-09-02T20:44:00.000+07:00

Congratulation to Hoy(air), Hong(air), Nhumnim(navy), Ngew(army)

First Solo Flight

2004-08-15T19:05:00.000+07:00

“ Hua Hin tower, sawasdee krab, Hotel-Charlie-Mike Initial Solo ready for departure”
โดยธรรมชาติแล้วการฝึกหัดบินทั่วโลก ศิษย์การบิน(Student Pilot) จะสามารถทำการบินขึ้น-ลงสนามได้ด้วยตัวเอง (Solo) หลังจากได้รับการฝึกมาแล้วประมาณ 10 ครั้ง (Sorties) ครั้งที่ 11 จะเป็นการบินเที่ยวCheck โดยครูการบินของเราจะปล่อยเราให้ไปบิน และถูกประเมินกับครูการบินท่านอื่น

ในการบินเที่ยวCheck Soloนั้น ศิษย์การบินจะต้องแสดงความสามารถทำการบินขึ้น-ลงสนามอย่างปลอดภัยให้ครูCheckerประเมิน (Checker คือครูการบินที่ไม่เคยสอนศิษย์การบินคนนั้น เพื่อความเป็นกลางและไม่มีความผูกพันในการตรวจสอบ) ครูผู้เป็นCheckerจะเป็นคนตัดสินใจว่า ศิษย์การบินมีความสามารถในการบินเดี่ยวได้อย่างปลอดภัยหรือไม่ ถ้าไม่ปลอยภัยครูจะให้ไปทำการฝึกบินใหม่พร้อมกับมีประวัติRe-checkติดตัวด้วย แต่ถ้าครูท่านเห็นว่าเราทำการบินขึ้นลงได้อย่างปลอดภัยแล้ว ศิษย์การบินจะได้รับการปล่อยให้ทำการบินขึ้นวนรอบสนามบิน (Circuit) กลับมาลง 1 เที่ยวประมาณ 15 นาทีถือว่าเป็นอันผ่านการได้รับอนุญาตให้ทำการบินคนเดียวได้

วั้นนั้นของผมก็มาถึง 14 สิงหาคม 2004 เวลาเก้าโมงสิบห้านาที หลังจากที่ครูโบ้ปล่อยให้ผมโซโลได้แล้ว 15 นาทีต่อมาที่ตื่นเต้นของผมก็บังเกิดขึ้น ไม่มีครูคอยนั่งสอนอยู่ข้างๆ ไม่มีใครคอยช่วยคว้าคันบังคับเมื่อโดนลมแรงๆ ทำProcedureข้ามก็ไม่มีคนคอยเตือน คิดอะไรก็ตัดสินใจด้วยตัวเองทุกอย่าง มีสมาธิอยู่กับตัวเองตลอดเวลา ไม่มีคนคอยรับรู้กับเราขณะอยู่คนเดียวบนเครื่อง ผมลุ้นทุกนาที และอาจจะถึงทุกวินาทีด้วยซ้ำ วินาทีที่เครื่องแตะพื้นผมโล่งใจมากเลยครับ รอดตายแล้วเรา...ถึงแม้มันจะเป็นเวลาที่ไม่นาน และเป็นการลงที่ไม่นิ่มนวลเท่าไร แต่ก็สร้างความมั่นใจให้ผมในการบินครั้งต่อๆไปได้มากทีเดียวครับ

หลังจากได้ทำการบินโซโลครั้งแรกอันเป็นประวัติศาสตร์ชีวิตของตนเองไปแล้ว ที่นี่มีธรรมเนียมปฏิบัติในการแสดงยินดีกับเพื่อนๆดังที่เห็นในรูปนี่แหละครับ ปลดเครื่องหมายและแบกกลับไปเป็นของเล่นของเพื่อนๆที่ซุ้ม...ดูดูแล้วท่าทางเพื่อนๆจะสนุกกับของเล่นใหม่ทีเดียว

04/04/04

2004-04-05T07:27:00.000+07:00

วันเกิดปีนี้เลขสวยจัง...

เปิดปารตี้กันอย่างสนุกสนานที่...apทุกคนน่าจะคุ้นๆนะครับ